Menu

Als single tussen de Italianen, maar mijn auto heeft sjans

Het voelde zo lekker Julia Roberts, met haar haren wapperend in de Italiaanse wind, toerend langs de Amalfi-kust. Tot een gebronsde local Wine-Ups  Jorinde (41) deed inzien dat Campanië veel meer is dan ‘Eat Pray Love’.

Amper drie kwartier ben ik onderweg door het Italiaanse Campanië van Napels naar Amalfi, wanneer ik op de Amalfitana, de vijftig kilometer lange kustweg van Napels naar Sorrento, in de file sta voor Positano. Met mijn gloednieuwe, piepkleine – en overigens geleende – Volkswagen Up GTI mag ik me nog zo snel en wendbaar voelen; de kronkelende Unesco Werelderfgoed-route over metershoge kliffen, laat op sommige plekken nog geen ruimte voor twee passerende tuktuks. Zie dan maar eens snel van A naar B te komen – mocht je dat willen dan, met zo’n spectaculair uitzicht over de Tyrreense Zee en kustlijn.

Italiaan op een scootertje

Het leek me wel wat, zo’n getaway in mijn eentje, naar zo ongeveer de mooiste plek op aarde. Zomerse  jurkjes mee, de zon op mijn lijf, en het scenario van ‘Eat Pray Love’ dat zich hier deels afspeelt, vers op mijn netvlies. Net zo heerlijk met vriendinnen, of – beter nog – een romantische reisgezel, maar hé, kijk even naar het personage van Julia: je weet nooit hoe je een gepassioneerde Italiaan op een sexy scootertje tegen het bevallige lijf loopt.

Ik rommel wat in het dashboardkastje, wanneer een gebronsde local in iets te dure merkkleding op mijn raampje tikt. ‘Zie je, daar heb je het al’, denk ik. ‘Een vrouw alleen in een kittig karretje, met rode nagels en de haren los tussen de spaghettimacho’s – dat vraagt natuurlijk om problemen.’ Voorzichtig laat ik mijn raampje zakken en zet mijn meest sexy glimlach op. Ik kan het meer dan hebben, een beetje geflirt, vijftienhonderd kilometer verwijderd van werkstress, moederschap en dagelijkse rompslomp.

Mijn Italiaan lacht vriendelijk terug. “Excuse me, miss”, zegt hij, “is this the newest Volkswagen Up GTI – and is it yóurs?”

Elke huiswijn smaakt als Amarone

Vier kilo afgevallen, in mijn eentje tussen hordes door hitte bevangen Italianen, en wie heeft de sjans? Mijn áuto. “Yes, it’s mine”, lieg ik – in de hoop op nog iets van waardering. “It’s really nice”, knikt mijn Italiaan goedkeurend. “Really, réally nice.” Zonder me nog een blik waardig te gunnen, maakt hij rechtsomkeert, terug naar zijn auto pal achter me.

‘Kijk, dat pakte Julia Roberts in ‘Eat Pray Love’ toch anders aan’, denk ik, terwijl ik in de eerste versnelling door de ronduit pittoreske ‘Vertical City’ Positano tuf – ooit zo benoemd door kunstenaar Paul Klee, omdat de meeste straatjes er trappen zijn. ‘Die hield er na haar scheiding tenminste nog een dampende affaire met een Italiaan aan over.’ Bovendien: de Italianen spraken daar tenminste nog gewoon – o zo lekker – Italiaans.

Het is pittig manoeuvreren in de piepkleine, steile straatjes van het stadje. Hordes toeristen slenteren van terras naar de zoveelste speciaalzaak in handgemaakte, leren sandalen, door naar het volgende terras – waar elke huiswijn weliswaar smaakt als een Amarone, tegen dit decor, maar stevig aan de prijs is.

Jammer, Angelina

Wanneer ik de ergste drukte gepasseerd ben en mijn navigatie volg richting het rustigere, voormalige vissersstadje Praiano aan dezelfde Amalfitana, grijp ik mijn kans op een paar Instagrammable foto’s bij een fruitstalletje op de rand van het klif. Ik negeer mijn angst om te parkeren langs afgronden (al is dit klif wel redelijk next level, als je qua parkeren voor gevorderden alleen de Nederlandse havens en grachten gewend bent), en pak het verse vruchtensap van de fruitstaleigenaar dankbaar aan. Salvatore, heet ‘ie, en hij is met stip de best bezochte kraam, hier aan de Amalfitana, benadrukt hij. Julia Roberts en Angelina Jolie behoren tot zijn vaste klantenkring, maar hij vindt mij de mooiste, voegt hij toe. ‘Het is dus écht waar, wat ze zeggen’, knipoog ik: ‘Italians do it better.’

Lees ook: 12 redenen om verliefd te worden op de Costa Barcelona

Gebronsde zeebonk

Slalommend om scooters die met maniakale snelheid over de kustweg crossen, rijd ik even later het nabij gelegen voormalige vissersstadje Praiano binnen. Via een afschrikwekkend paadje met mijn motorkap richting afgrond, rol ik richting hotel Casa Angelina. Mijn watertaxi wacht, fluistert de ober, wanneer ik er verkoeling zoek in een glas champagne met uitzicht over de Amalfi-kust. Drie seconden sluit ik mijn ogen, en slik mijn bubbels weg met de zee bijna onhoorbaar vijfhonderd meter onder me.

Dik tweehonderdvijftig rotstreden naar beneden en een halfuur later, meert mijn gebronsde zeebonk me aan bij Il Pirata, een hotspot met eigen wijngrot, waar celebrities als Penelope Cruz en George Clooney hun jacht ook nog weleens willen aanmeren, gonst het. Ik tref er alleen de Nederlandse tv-persoonlijkheid annex architect Michiel de Zeeuw, maar voel me dankzij zijn vraag wat ík dan eigenlijk doe én de beste spaghetti Napolitana ooit, plots helemaal deel van de happy few.

Loungebar op de kiezels

Amalfi wacht wel tot morgen, besluit ik, terwijl ik de Amalfi-kust-kookbijbel van Giancarlo Caldesi na sla en een nieuwe wit uit Friuli bestel. Net als de talloze, piepkleine kiezelstrandjes, waar als je goed kijkt, her en der hippe loungebars op huizen. ‘Die Julia Roberts heeft er niks van begrepen’, app ik naar mijn vriendinnen voor wie het leven in Nederland ondertussen onverstoorbaar door hobbelt. ‘Ik eet, bid en bemin mijn eigen leven hier wel, en kan niet wachten het met jullie te delen.’

Lees ook: Als je op Ibiza bent, móet je hier naar toe.

 

Deel dit via:

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie