Menu

Fijne “complimenten”

Door: Tess (35)

Ken je dat, van die opmerkingen waar je je eigenlijk helemaal niets van zou moeten aantrekken, maar die toch door je kop blijven spoken en pas lijken te bedaren na één à twee glazen wijn? Dergelijke opmerkingen worden veelal gedaan door kinderen. En meestal door je eigen kind. Je weet wel, degene waar je de godganse dag voor klaarstaat, die je door weer en wind ophaalt van heinde en verre, de persoon waarvoor je lievelingskostjes kookt, die je af en toe extra zakgeld toestopt en waar niemand een kwaad woord over mag zeggen, want dan spring jij als supermoeder er wel even tussen. Die persoon dus.

Ter illustratie: ik heb een nieuw shirt aan, waarin ik me helemaal senang voel. Al een beetje lenteachtig, met pastelkleurige streepjes. Terwijl ik in de keuken sta te kletsen tegen een vriendin, loopt zoonlief langs. ‘Hé mam,’ zegt hij, ‘ik weet niet hoor, maar in dit shirt lijk je eigenlijk wel … een stuk dikker.’ Vriendin schiet per ongeluk in de lach. Ik werp zoon een valse blik toe en trek automatisch mijn buik in. ‘Oh, bedankt Max,’ antwoord ik. ‘Je hebt mijn hele dag goed gemaakt.’ Vriendin merkt op hoe ‘complimenteus’ kinderen altijd kunnen zijn. Ik bevestig dit en doe alsof ik er verder niet mee zit. Maar diep vanbinnen…! Uiteraard ga ik ’s avonds op de weegschaal staan. Heel dom, want dat moet je ’s morgens doen, voor het ontbijt, zonder kleding aan en nadat je naar het toilet bent geweest. Ultieme zelfkastijding dus. Waarom doe ik dat en waarom trek ik me een semi-grappig bedoelde opmerking van mijn pre-puber aan?

“Hé, jij lijkt wel een heks”

Maar ook kinderen van andere leeftijden kunnen er wat van. Zo stond ik van de week op het schoolplein. In mijn goedheid en om óók eens iets vrijwilligs voor de school te doen, deed ik samen met een andere moeder de pleinwachtdienst in de grote pauze. Een voorbij hollende kleuter riep: ‘Hé, jij lijkt wel op een heks!’ Schijnbaar word je met donker haar, dito wenkbrauwen en een karakteristieke neus algauw afgeschilderd als een boosaardig sprookjesfiguur. Toen de kleuter weer langs holde had ik een passend antwoord voor haar klaar: ‘Ik vlieg straks op mijn bezemsteel weer naar huis!’ De kleuter vond het lollig. Ik eerlijk gezegd niet. Ik sta niet een beetje vrijwilligerswerk te doen op school om afgebrand te worden door een vijfjarige, hè?! Dat dat even duidelijk moge zijn.

“Hé jij hebt een snor!”

Andere opmerkingen van minderjarigen waar ik me dus eigenlijk niks van zou moeten aantrekken, maar dat diep van binnen dus toch doe, zijn: ‘Heb jij een baby in je buik?’ (Nee. En al was het wel zo, dan ging het jou niks aan, snotneus!) ‘Hé, jij hebt een snor!’ (Bedankt. Ik heb gisterenavond getracht elk zwart haartje weg te plukken. Dat is een soort parttime job als je boven de dertig bent. Kom je nog wel achter.)

Zoon Max deed er gisterenmiddag nog een schepje bovenop. Samen keken we op NPO Gemist naar het Geheime Dagboek van Hendrik Groen. Vinden we beiden een prachtige serie. Ook lachen we ons kapot om die bazige en arrogante directrice, mevrouw Stelwagen, gespeeld door Rosa Reuten.
‘Hé mam,’ zei Max, toen Stelwagen die arme oudjes weer stond af te blaffen in de koffiekamer, ‘jij lijkt wel een beetje op haar.’ Ik zuchtte. ‘Dus jij vindt mij ook zo streng? Bedankt, Max. Je weet dat ik al-tijd héél makkelijk ben. Wanneer doe ik zo dan?’
‘Nee-hee, mam. Je begrijpt er weer eens niks van. Ik bedoel met hoe ze eruit ziet. Niet met hoe ze doet. Tsss. Ik zal je nog eens een complimentje geven…’

Lees ook: Kun je als moeder eigenijk wel ziek zijn?

 

 

Deel dit via:

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie