Menu

Fuck, marry, kill. #rages #kinderspel

Door: Pien (39)

Spinners, vloggers, de hipste sneakers; als het aankomt op rages kom ik best mee als moeder, vind ik. Tot deze warme snippermiddag, pal aan het begin van de week.

Gelukzalig zak ik achterover op de loungebank in mijn tuin. Neem een slok van mijn ijskoude glas wit, schuif mijn zonnebril wat hoger op mijn neus en duw de bak pistachenoten met een opgetrokken neus naar vriendin: als een bikini body toch niet lukt deze zomer, moet ik op z’n minst een beetje festivalklaar-want-strakke-jurk zijn, komend weekend. Vriendin trekt de schaal dankbaar naar zich toe, wanneer een kreet vanuit een openstaand slaapkamerraam ons opschrikt. “Fuck!”, schreeuwt zoon (11). “Marry!”, buldert zoon van vriendin. Ik proest mijn wijn over de steigerhouten tafel en kijk quasi-gechoqueerd naar vriendin. Fuck Mary? Who the fuck is Mary?!

‘Chelsea is echt kapot lelijk’

“Joh, jongens”, wuift vriendin de voor ons onverklaarbare scheldpartij weg. “Moeten we niet eens wíllen snappen.” Ik neem een nieuwe slok, besluit haar oordeel te volgen, en wil net weer rustig achterover zakken, wanneer onze jongens – deze keer op een twee keer zo hoog volume – in koor gillen: “Kill!”

“Ja, hállo”, roep ik naar het raam boven ons, “zo kan ‘ie wel weer. Wat moeten de buren wel niet denken?” Geen reactie. Wel meer geschreeuw. “Duh, bro, fa waka? Marry? Chelsea is echt kapot lelijk!”

Ik begrijp niks van hun wartaal, en eigenlijk interesseert hij me ook niet, zo lang het hier maar geen telefoongesprek betreft met diezelfde Chelsea. Ik maak me wél een klein beetje zorgen over de buren. Die mogen dan nog zo gezellig zijn; de gemiddelde man van achterin de zeventig komt doorgaans toch niet meer zo lekker mee met de straattaal van drie generaties na hem, en ik wil hier nog wel graag een paar jaar comfortabel blijven wonen.

‘Is champagne gratis?’

Zwaar van de zon, de wijn en een onmenselijke moeheid die eruit komt op deze onverwachte vrije middag, slof ik naar boven. De jongens kijken me triomfantelijk aan. “Hé, mam! De chips is op, kwam je nieuwe brengen?”

“Is champagne gratis?”, antwoord ik. “Wat zijn jullie in hemelsnaam aan het doen? Fuck of kill Mary? Wie is Mary? Je wéét dat je altijd respectvol moet blijven over anderen. Roddelen is voor losers.”

Zoon en zijn vriendje kijken me spottend aan. “Djiez, mam, je bent echt óud”, zegt zoon. “We doen ‘Fuck, marry, kill’.” Ik kijk hem niet-begrijpend aan. Was ik net een beetje bij met die spinners (ik kan er zelfs één op mijn voorhoofd draaien, ik zweer het), krijgen we dit weer. Zoon rolt met zijn ogen. “Zo moeilijk is het niet, hoor. Het is gewoon een challenge. Je weet wel, net als Bean Boozled, met die jelly beans die óf naar perzik, óf naar kots smaken. Hij kiest drie klasgenoten, en ik moet dan kiezen met wie ik wil trouwen, met wie ik het, nou, wil dóen zeg maar, en de derde moet ik dan dus automatisch vermoorden.”

Een week geen schermtijd

Ik heb even tijd nodig om dit te verwerken, en te bedenken of ik dit eigenlijk een beetje verantwoord vind of niet. “Vind je het nou heel constructief om zo over je klasgenoten te praten?”, vraag ik maar. Een vraag is altijd beter dan een oordeel, vind ik. “Mam, het is niet echt hè”, antwoordt zoon, “het is een challenge. Net zoals wanneer jij tegen ons zegt: ‘Ruim je je kamer op, wil je een week geen schermtijd, of ga je vanavond een kwartier eerder naar bed?’ Dat is ook niet echt. Trouwens, wat betekent constructief?”

Vriendin hoort de conversatie ondertussen geamuseerd aan, en duwt mijn wijnglas in mijn handen zodra ik weer beneden kom. “Leuk spel”, giert ze het uit, “gaan wij ook doen!” Ze opent Tinder op haar telefoon, en laat haar bovenste drie matches zien. “Fuck, marry of kill?”, zegt ze. Op dat moment springt een berichtje van een iets te aanhoudende ex in mijn scherm. “Fuck ‘em all”, zeg ik. En zak voor het eerst die middag echt ontspannen achterover.

Lees ook: Mam, wat is een deeldo?

 

Deel dit via:

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie