Menu

Goede voornemens #decemberstress

Door: Tess (35)

Het is november. Tijd om te starten met mijn goede voornemen. Ik had eind vorig jaar namelijk maar één afspraak met mezelf gemaakt: Nooit. Meer. Decemberstress.

Ieder jaar werd ik er stapelgek van en zat ik daags na Oud en Nieuw in een PMS-achtige toestand restanten champagne weg te slempen, terwijl ik de uitgedroogde Kerstboom aan het aftuigen was en probeerde mijn huis weer enigszins naalden-, glitter- en knipperlichtjesvrij te maken. Het was vorig jaar dat ik me realiseerde dat ik het anders moest gaan doen. Relaxter. Minder verplichtingen ook. En daarom maakte ik een lijst met hoe ik ervoor zou zorgen dat december 2017 zonder ook maar schijntje decemberstress zou gaan verlopen:

#1 Ik ben toch zeker Sinterklaas niet? Er wordt hier thuis al jaren niet meer geloofd in de Goedheiligman. Dus hoeven we ook geen pakjesavond meer te vieren alsof er wel geloofd wordt. Dat zou gewoon hypocriet zijn, toch? Daarom koop ik twee of drie kleine dingetjes voor zoon Max. Een Google Play Card. Een chocoladeletter. En een nieuwe boxershort. En omdat ik zeker weet dat zowel mijn vriend als zoon er niet aan denken iets voor mij te kopen, pak ik voor mezelf een fles wijn in. Klaar.

#2 Surprises. Dat ze bij Max op school surprises doen; prima. Alleen ben ik als moeder meestal degene die tot diep in de nacht staat te papier-maché-en in de kelder en – oh ja – ook nog even een gedicht in elkaar flanst. Vorig jaar heb ik daarom iets bedacht wat Max geweldig zou vinden om zelf te doen, namelijk: een surprise-vlog maken. Deze vlog zette Max op Youtube en liet hij in de klas zien op het digibord. Het jongetje in kwestie kreeg middels de vlog allerlei challenges. En als hij die goed uitvoerde, kon hij zijn cadeautje gaan zoeken in het fietsenhok. Alle kids in de klas vonden het prachtig. En ik had er in ieder geval geen omkijken naar. Win-winsituatie.

#3 Kerststress. Eind november begint mijn moeder al enigszins nerveus mailtjes te versturen: wie komen er Kerstavond? Wie maakt welk gerecht? Blijven jullie ook slapen? En Kerstontbijten? En trouwens, wat doen we met Oud en Nieuw?

Hier kan ik kort over zijn: Ja, we komen Kerstavond. Ja, we blijven slapen (dan is er ook niemand de Bob) en ja, ik neem eten mee. Maar geen ingewikkelde liflafjes. Ik neem alleen eten mee dat daadwerkelijk opgegeten wordt en weinig voorbereiding nodig heeft. Dat zijn dus de gerechten waar de neefjes en nichtjes binnen het gezelschap blij mee zijn. Mini-pizzaatjes. Kipnuggets. IJsjes in de vorm van een sneeuwpop.

#4 Ik moet nú een little black dress. In november start ik alvast met de zoektocht naar de perfecte little black dress. Zo eentje die niet te strak zit (want dat is zó hinderlijk na uitgebreid tafelen). En aangezien ik niet last minute zo’n LBD hoef te zoeken, maar er nu al mee begin, voorkom ik een hoop decemberstress. Vanmiddag meteen maar even de stad in, dus. Overigens koop ik er meteen meerdere panty’s bij. Die krengen blijven bij mij nooit heel.

#5 Een attente-kerstcadeautjes-inkoop-planning. Ook de kerstcadeautjes ga ik vanaf nu al kopen. En niet alleen die voor de familie, ook die flessen wijn voor klanten, aardigheidje voor de juffen en een gezellige frummel voor mijn seniore buurvrouw.

#6 Weg met de ideale moeder I. Op de school van Max hangen vanaf medio november wekelijks intekenlijsten voor allerhande decembervieringen op de klassendeur. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is ouderhulp voor nodig. Voor lichtjesoptochten, toneelstukken, schminken, kerstboomknutselen, Sintintochten, kerstdiners… Wees slim en wees er zo spoedig mogelijk bij. Dan heb je namelijk nog de meest simpele opties. Zo kruis ik tegenwoordig de eenvoudige ‘limonade en bekertjes’, ‘zak pepernoten’ of ’30 waxinelichtjes’ aan, in plaats van de meer bewerkelijke opties als ‘schapenkostuums maken’, ‘kerstcupcakejes (lactosevrij i.v.m. allergie Britt en Floortje)’ of ‘gourmetten begeleiden’. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt.

#7 Plastic is het nieuwe glas. In de Kerstboom komen alleen nog ballen en versierselen van plastic. Dat klinkt cheap, maar geloof me, met twee grote Siberische pluiskatten in huis echt de beste optie.

#8 Weg met die rommel. Niet op elk tafeltje, kastje of op elke vensterbank hoeft iets kerstigs te staan. Dat heeft te maken met punt 7, maar ook met less is more en dergelijke filosofanterige spreuken.

#9 Weg met de ideale moeder II. Heel knus, zelf pepernoten en speculaas bakken. Doe ik niet aan. Die kun je ook kopen.

#10 Weg met de ideale moeder III. Idem voor oliebollen, appelflappen en andere baksels waar ‘je huis zo heerlijk van gaat geuren.’ Dat kan ook wel met een paar geurkaarsen, hoor.

#11 Bakken is zelfkastijding. Trouwens, dat zelf bakken lijkt altijd zo kneuterig en gezellig. Maar in de praktijk gaat het nooit zo. Dat weet iedereen.

#12 Evalueer jezelf met wijn. Zodra Sinterklaas weer vertrokken is, houd ik ongepland eindejaarsevaluaties. Gewoon thuis, in pyjama, met een glas wijn onder de kerstboom. En dan een beetje mijmeren over alles wat er gebeurd is afgelopen jaar. Samen met mijn vriend of met vriendinnen die spontaan langskomen en sowieso altijd welkom zijn. Het is echt aan te raden. Je wordt er instantaan relaxed van.

#13 Weg met vuurwerk. Vuurwerk regelen? Daar heb ik vriend en zoon voor. Ik bemoei me er verder niet mee.

#14 Ja, komt u maar met die vrachtwagen. Ruim van tevoren laat ik decemberboodschappen thuis bezorgen. Zoals voldoende champagne. Anders kan ik punt 12 niet uitvoeren. Oh, en voor Oud en Nieuw is het ook handig.

#15 De VT wonen gaat maar ergens anders foto’s maken … Ik laat me niet meer gek maken door de perfecte, Allerhande-achtige Kersttaferelen bij anderen thuis. Dat ziet er alleen maar mooi uit als het donker is. Weleens de kerstversieringen en groene snoeren met kerstlampjes op een zonnige winterdag bekeken? Dan ziet het er een stuk ongezelliger uit. Het is dus maar een idee-fixe. Met een hoop kaarsen is het net zo gezellig.

Tot slot nog een tip voor degenen die aan goede voornemens doen. Start niet op 1 januari. Deze dag – en eigenlijk de hele maand januari – is al deprimerend genoeg. Als je jezelf dan ook nog alles ontzegt, komt dat je humeur niet ten goede. Bovendien weet je toch al hoe dat gaat met goede voornemens; de meeste zijn in februari alweer vergeten. Net zoals ik vrees dat ik – ondanks mijn goede voornemen – dit jaar evengoed in de decemberstress schiet.

Lees ook: Ik doe niet meer aan goede voornemens.

Deel dit via:

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie