Menu

Hoera, de kerstvakantie is voorbij!

Door: Tess (36)

Wat was ik afgelopen maandag blij dat de kerstvakantie voorbij was. En nee, dat was niet omdat (pre-)pubers nu eenmaal gezelliger zijn als ze wat meer structuur in het dagelijks leven hebben in plaats van uitslapen tot het middaguur, de hele dag in pyjama hangen en gamen.

Ik was blij omdat er na de vakantie eindelijk een nieuwe cv-ketel geïnstalleerd kon worden. Op de dag voor Oud en Nieuw begaf onze cv-ketel het. Nietsvermoedend belde ik een storingsmonteur, niet wetende dat hij me twee uur later zou mededelen dat ik maar beter mijn logeerspullen kon inpakken. Het ding was namelijk compleet naar zijn grootje en er moest een nieuwe komen. Maar, zei hij, de eerste week van het nieuwe jaar zou er niemand zijn om de ketel te installeren. Dan hadden ze een soort kerstvakantie en kwamen ze alleen om kleine storingen op te lossen. Oh, en als ik geen logeeradres had, konden ze wel een noodkacheltje brengen. Hij wenste me alvast een fijne jaarwisseling.

Vijftig gehaktballetjes en een koude douche

Terwijl ik bezig was met het braden van zo’n vijftig gehaktballetjes voor de visite voor morgenavond, raakte ik lichtelijk in paniek. Het logeeradres zou op zich geen probleem zijn, maar ruim een week met gezin bij ouders bivakkeren was nou niet het plan dat ik persoonlijk voor ogen had voor de kerstvakantie.

Begrijp me niet verkeerd, mijn ouders zijn schatten en we hebben het altijd reuzegezellig met elkaar, maar een week op elkaars lip zitten is misschien iets te veel van het goede. Zeker als je je pre-puber meeneemt die thuis al zijn belangrijke spullen heeft, zoals een Playstation. Maar het alternatief was een week in de kou zitten – inmiddels was het binnenshuis afgekoeld tot acht graden – en geen warm water hebben. Sommige gezondheidsgoeroes beweren dat koud douchen zeer verkwikkend voor de geest en uiterst goed voor de lijn is, maar ik voelde niet de behoefte deze bewering aan een persoonlijk onderzoek te onderwerpen.

“Hoi hoi, hier zijn de zigeuners”

Die avond stonden we bepakt en bezakt bij mijn ouders voor de deur. Niet alleen hadden we kleding voor ruim een week mee, ook een voorraadje drank, boeken, de zojuist door Appie bezorgde boodschappen, alle Zeer Belangrijke elektronica, inclusief telefoon-, I-pad-, iQOS- en laptopopladers, Max’ schooltas en huiswerk, make-upspullen, feestkleding, dozen vol vuurwerk, een krat champagne en alle hapjes die we reeds gemaakt hadden. (Had ik al verteld dat we bij ons thuis eigenlijk een oud-en-nieuwfeest gepland hadden?) Al met al een hele volksverhuizing. De familie Zigeuner trok weer naar een nieuwe plek. Uiteraard waren we van harte welkom. ‘Gezellig juist!’ riep mijn moeder verrukt. Mijn vader pakte meteen een fles wijn en een paar glazen en Max installeerde zijn laptop en toebehoren, want thuis zat hij ‘net middenin een missie’ die ‘meteen afgemaakt moest worden’. Afijn, gezelligheid kent geen tijd.

Uiteindelijk waren we volledig geïnstalleerd in mijn ouderlijk huis en zelfs het oud-en-nieuwfeest kon gewoon doorgaan. We informeerden familie en vrienden dat er een kleine wijziging was – het adres – en 2017 kon in stijl worden afgerond. Op 1 januari sliepen we uit, maakten een wandeling in het nabijgelegen bos, dronken de restjes champagne op en haalden Chinees. Alles ging zoals het altijd ging.

Weer even verkering

Maar het spreekwoord ‘visite en vis blijven maar drie dagen fris’ deed toch haar intrede na een halve week. Mijn moeder heeft de eigenschap ogenschijnlijk goed bedoelde zaken soms ietwat onhandig te formuleren. Ik ken haar al 35 jaar, dus ik trek me er inmiddels niet zo veel meer van aan. Mijn vriend kent haar minder lang en trok het niet meer. Hij besloot in ons koude huis te gaan slapen, terwijl ik met Max nog een paar nachten in een huis met normale standaarden als cv en een warme douche zou verblijven. Overdags zagen Lex en ik elkaar en deden we kerstvakantie-achtige dingen zoals bowlen met Max en zijn neefjes of een winterse wandeling maken en ’s avonds namen we afscheid. Alsof we elkaar net kenden.

Home is where the Playstation is …

Afgelopen maandag kwam dan eindelijk het verlossende berichtje. Ik stond op het punt Max van school te halen – waar hij die ochtend uiteraard met veel tegenzin heen was gegaan – toen Lex me appte: de cv-monteur is klaar. Nieuwe ketel is geïnstalleerd!’
Ik pakte al onze spullen in, propte mijn autootje vol en nam afscheid van mijn ouders. Terwijl ik onderweg was, pinkte ik een traantje weg. Ik weet het, het is overdreven emotioneel, maar ik had Lex gemist, ik had ons huis gemist, maar ik had vooral ons normale leventje gemist. En ik bleek niet de enige te zijn. Ik heb Max nog nooit zo snel de trappen van ons appartement op zien rennen, zoals hij die middag deed. ‘Oh huis,’ riep hij, ‘ik heb je zo gemist!’ Hij plofte op zijn bankje neer en zette de Playstation aan.

Lees ook: Kun je als moeder eigenlijk wel ziek zijn?

Deel dit via:

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie