Menu

Heeft iemand misschien mijn glanzende fallus met vibrerend konijn gezien?

Door: Lizelot (38)

Als moderne, zelfbewuste vrouw, ben ook ik in het bezit van een vibrator. En hij staat niet alleen op mijn nachtkastje om af te stoffen, hij wordt daadwerkelijk gebruikt. Tja, wat kan ik zeggen. Niet dat ik iets te kort kom in mijn relatie hoor, absoluut niet, maar ik kan het gewoon, ook op dat vlak, heel goed vinden met mezelf. Gelukkig moedigt vriendlief dit soort momentjes alleen maar aan.

Aangezien mijn huidige gemotoriseerde vriend kuren begint te vertonen, moest er een nieuwe komen. Zo gezegd, zo gedaan. Besteld via internet, uiteraard, en vanochtend keurig bezorgd in een uiterst discrete, niet herkenbare verpakking met daarop de mededeling: “niet bezorgen bij de buren.”

Onze dochter (6) staat opgewonden te springen bij de doos die op tafel ligt. “Wat zit daarin, mama?”

“O, nieuwe kleren,” zeg ik vaag en bedenk te laat dat dit waarschijnlijk olie op het vuur van de kledingfetish van onze kleine fashionista is.

“Voor mij?? Mag ik zien mama, pleeeeease?!” Ze pakt de doos van tafel om te onderzoeken hoe hij open moet. Uit ervaring weet ik dat ze dit klusje normaal gesproken met verontrustende snelheid klaart.

“Nee, niet voor jou,” roep ik gealarmeerd en probeer de doos uit haar vingertjes te graaien. Vriendlief, die net met zijn eigen jas en haar fleece-vest binnenloopt, is me voor.

“Afblijven boefje,” zegt hij en deponeert de doos met een zwaai weer op tafel, “dat is een nieuwe jurk voor mama.” Ik kijk hem dankbaar aan.

“Als wij zo naar de speeltuin zijn, gaat mama even kijken of ie goed past,” gaat vriendlief verder en beweegt een paar keer veelzeggend zijn wenkbrauwen op en neer als hij mijn blik beantwoordt. Ik word knalrood, maar aangezien het toverwoord ‘speeltuin’ is gevallen, heeft dochter niets in de gaten.

“In no-time lig ik met mijn onderbroek op mij enkels”

Zodra de voordeur achter hen in het slot is gevallen, scheur ik het pakketje open om mijn nieuwe aanwinst te bewonderen. Ik draai de glanzende fallus rond in mijn handen. Hij is lekker ruim van afmeting, traploos verstelbaar, en heeft een vibrerend konijntje aan één kant. Opgewonden ren ik de trap op om hem te gaan uitproberen. In no-time lig ik met mijn onderbroek op mijn enkels op bed en druk vol verwachting de schakelaar in. Er gebeurt niks. Verbaasd houd ik het ding voor mijn gezicht en schud er een keertje mee. Nog steeds niks. Dan schiet me te binnen dat er natuurlijk nog batterijen in moeten!

Met een zucht van frustratie hijs ik me weer in de kleren en stommel de trap af, op zoek naar batterijen. Wat voor batterijen moeten er eigenlijk in? Ik kijk, penlites. Ik doorzoek elk hoekje, mandje, laatje en kastje in huis. Geen penlite te bekennen. Shit! Wat nu? Ik heb helemaal geen zin om nu naar de winkel te fietsen. Dan krijg ik een briljante ingeving. Triomfantelijk pruts ik twee penlites uit de afstandsbediening van de tv en frummel ze in mijn nieuwe genotsknots. De afsluitende draaidop gaat er niet heel soepel op, maar uiteindelijk is het ding toch klaar voor gebruik.

Poging twee …

OK, poging twee. Ik lig weer op bed met mijn onderbroek op mijn enkels. Even kijken, waar zit het aan-knopje ook alweer? Hebbes. Een grote steekvlam laait op. Dodelijk geschrokken laat ik de vibrator uit mijn handen vallen. De slaapkamer is gevuld met rook en de doordringende lucht van verbrand rubber. Trillend kleed ik me weer aan en zet alle ramen en deuren tegen elkaar open, in de hoop zo de stank een beetje te verdrijven.

Brand, brand!

Zodra vriendlief en dochter al keuvelend binnenwandelen van hun speeltuinbezoek, haalt vriendlief zijn neus op. “Wat is hier gebeurd?” vraagt hij met een vies gezicht.

“Heb je het eten weer aan laten branden?” vraagt dochter stoïcijns, blijkbaar meer als constatering dan als vraag, want ze stiefelt zonder op antwoord te wachten naar de bank en gaat daar liggen met haar duim in haar mond.

“Nee, de … eh … ‘stofzuiger’ is ontploft, boven,” hakkel ik.

Verontrust kijkt vriendlief me aan. “Sjezus. Ben je gewond?”

“Nee, maar het scheelde maar een haartje,” zeg ik nog steeds verbouwereerd.

Opgelucht trekt hij me tegen zich aan en knuffelt me. “Een schaamhaartje zeker,” fluistert hij samenzweerderig in mijn oor. Ik schiet in de lach en voel me meteen een stuk beter.

“Nou, laten we maar even kijken wat er mis is gegaan,” zegt hij en ik volg hem naar boven. Na een korte inspectie van de smeulende restanten heeft hij het euvel achterhaald.

“Je hebt de batterijen er verkeerd om ingestopt,” luidt het oordeel.

“Oh,” zeg ik intelligent.

Dan klinkt een noodkreet van beneden: “Papa, mama, de afstandsbediening doet het niet!”

Uiteindelijk mag ik bij de webshop in kwestie geheel gratis een nieuw exemplaar uitkiezen. Ditmaal ga ik toch maar voor de oplaadbare variant, zonder batterijen.

Lees ook: Mam, wat is faken?

 

 

 

Deel dit via:

, , , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie