Menu

‘Laat mij nog maar even ziek blijven’

Door: Pien (41)

Pien heeft griep. En een nieuwe liefde. Die twee blijken uitstékend te combineren.

“Hé, gorgeous, nu al vrij?” Vriend – kakelvers in mijn leven en overduidelijk lichtelijk verbaasd over mijn tijdelijk afwijkende werkethos – parkeert zijn reistrolley in de hal, en wandelt de woonkamer binnen. Shit. Hij is vroeg. Ik wilde me nog opmaken. Iets met dat slierterige kapsel. Stutten wat er te stutten valt. In plaats daarvan treft hij me met knalrode neus en bloeddoorlopen ogen. Ik praat alsof ik net drie weken ontgroening van het studentencorps heb doorlopen. Prima als je twaalf jaar getrouwd bent, maar bij mijn leuke lover houd ik liever de sexy schijn nog even op.

“Jemig, wat een puinhoop”, lacht hij. “Ik dacht al zoiets te horen, aan de telefoon. Gaat ‘ie?”

“Beter dan ooit”, kuch ik, terwijl ik het zweet onder mijn borsten negeer en onopvallend de berg natte, vol gesnoten zakdoekjes achter de bank maai. “Valt reuze mee, echt. Gezellig dat je er al bent. Wijntje?” Zonder op zijn antwoord te wachten, huppel ik zo frivool mogelijk naar de keuken. Had ik daar niet nog wat van die lekkere Franse pijnstillers liggen?

‘Ik moet écht stoppen met die oesters’

Dezelfde seconde staat hij achter me. Sterk lijf, zijn heupen iets te strak tegen de mijne, zijn adem in mijn nek. Ik ben mijn bonzende hoofd – en erger: mijn snotneus – spontaan vergeten. Overmand door verliefdheid draai ik me om, en kus hem zo onweerstaanbaar mogelijk. Deze man wil ik houden, weet ik. Ik hoop maar dat die wens er niet vanaf druipt.

In plaats daarvan druipt er iets anders, constateer ik met een schok. Innig in zijn armen, voel ik boven onze lippen, plotseling het vocht uit mijn neus stromen. “Snel”, denk ik. “Een smoes. Hier móet iets op te verzinnen zijn.”
“Nou”, giechel ik terwijl ik me losmaak uit zijn omarming, “ik moet écht stoppen met de oesters, ik proef ze nóg.” Ik ben er niet helemaal zeker van of dit de boel er nu beter op maakt, of slechter.

“Ga jij eens héél snel terug onder je deken, Superwoman”, grijnst Lief. “Ik maak die wijn wel af, en volgens mij kun jij wel een paracetamolletje gebruiken.” Ik gehoorzaam gedwee. Zoek een romantisch muziekje op de Sonos, steek wat kaarsen aan, en duik braaf terug onder mijn dekentje. Ik zal hem straks weleens laten voelen wat ik allemaal kan, onder zo’n fleeceje.

Champagne om te koelen

Het volgende moment schrik ik wakker van zijn lippen op mijn voorhoofd. Sliep ik? Seriéus?! O god, straks lag ik met mijn mond open. Liep dat snot gewoon onverminderd door, en sijpelt het nu ergens in mijn nek. Of lag ik ongegeneerd te snurken.

“Volgens mij moeten we die koorts gewoon even koelen”, knipoogt Man. “Heb je trek?” Hij drukt een glas champagne in mijn handen en als ik ga verzitten om een slok te nemen, zie ik dat de hele salontafel vol staat met lekkere, maar gezonde hapjes. “Holy shit, dit is de jackpot”, denk ik stiekem. Dus dát zat in die trolley. Ik vraag me af wat ‘ie nog meer in petto heeft.

Van alles, merk ik al snel. Vriend – “Nee, jij blijft in bed” – is op alles voorbereid, blijkt de volgende ochtend. Ik moet in een soort coma hebben gelegen: op mijn nachtkastjes prijken een verse cappuccino, water, twee paracetamols, en een bak vers fruit – en ik heb geen seconde gemerkt dat hij ze neerzette. Of dat Lief het bed verliet, for that matter. “Ik heb de middag vrij genomen”, meldt hij terloops. “Jij hebt de rest van de week toch ook geen kinderen?” Verbouwereerd schud ik mijn hoofd. “Mooi”, zegt hij, “dan kom ik je de komende dagen verzorgen. Ben je precies op tijd genezen voor dat concert volgende week: ik heb kaartjes.”

Bekijk het met je sjaal

Eigenlijk voel ik me helemaal zo ziek niet meer. Maar de komende dagen samen, klinkt me als muziek in de oren. Wanneer hij de voordeur achter zich dicht trek om naar zijn werk te gaan, drink ik mijn cappuccino in een paar teugen leeg en spring uit bed. De hond moet uit, en mijn benen geschoren. Mijn sjaal op weg naar buiten, laat ik mooi liggen. Laat mij nog maar even ziek blijven.

Lees ook: ‘Hang er een servet voor’

Deel dit via:

, , , , ,

One Response to ‘Laat mij nog maar even ziek blijven’

  1. Tries 22 december 2018 at 19:09 #

    Heeft die lief van jou ook een (tweeling)broer toevallig die nog vrijgezel is ? … geniet maar lekker van je hervonden geluk !!

Geef een reactie