Menu

Luik, je moet het vinden

“Luik?” Man kijkt me aan alsof ik zojuist heb voorgesteld een weekend te gaan naaktrecreëren op een bejaardencamping. “Liège”, benadrukt hij. “Als in: die grauwe stad in Wallonië, waar we altijd doorheen rijden op weg naar een zuidelijke bestemming waar het wél leuk is.”

“Díe stad, ja”, zeg ik olijk. En overhandig hem de wandelroute van stedengidsenserie Time to Momo. “O, en je mag wijn, want we gaan met de trein.”

Oké, eerlijk: ik heb het zelf niet bedacht, een romantische stedentrip naar Luik. Ik grijp eerder naar exotischer bestemmingen. Of het geijkte werk, zoals Parijs, Rome en Lissabon. Maar volgens Rivka Wehrens, die ooit voor de liefde naar de stad vertrok, barst de stad van de onontdekte pareltjes. Ze stelde de lokale wandelroute samen voor Time to Momo – zoals de uitgever voor elke stedengids uitsluitend werkt met locals die de krochten van hun stad kennen.

Champagneontbijt eerste klas

Die zaterdag staan we in alle vroegte op het treinstation, in afwachting van de ICE die ons in minder dan drie uur via Brussel naar Luik zal rijden. Eerste klas: een cadeautje van de NS. We hebben de deur van onze stiltecoupé nauwelijks dichtgetrokken, als man een fles champagne uit zijn trolley tovert. “Hoor je dat?”, grijnst hij, “geen pubers. Deze kan nu dus wel open.”

Hoewel je vanaf het futuristische station Liege-Guillemins (een architectonisch hoogstandje van de Spaanse ontwerper Santiago Calatrava) best naar het historische hart van de stad kunt lopen, laten we ons er voor zes euro naartoe taxiën. Meer tijd om de stad te verkennen, oordelen we, en uitgebreid te lunchen. Bovendien: onze geplande stedenroute is ook al negen kilometer wandelen.

Een beetje rauw, wel lekker

Toegegeven: wanneer we ingecheckt en wel ons Amosa City Centre Hotel in het historische centrum uit stappen, weten we het zo net nog niet, met die romantiek van Luik. De stad oogt wat rauw, op het eerste gezicht, en ontoegankelijk voor wie bruisende metropolen gewend is met pleinen vol terrassen die je op kilometers afstand al toeschreeuwen. De stad hangt aan elkaar van wijken met heel verschillende karakters: het Coeur Historique, het moderne Centre vol winkels en bars, volksbuurt Outremeuse op een eiland in de Maas en het hier en daar wat futuristische Guillemins. In Longdoz-Bovarie vind je een stadspark waar het ’s zomers ongetwijfeld heerlijk vertoeven is, maar wij houden het voorlopig even bij indoorwijn, in het toch wat gurige april.

Misschien is het gewoon de rozigheid van de champagne, of het feit dat we domweg de verkeerde kant op zijn gelopen. Maar wanneer aan onze lunchtafel schuiven bij Au tableau qui dit des bétises (bestel de fameuze boulets àla liègeoise, echt), krijgen we onbedaarlijk de slappe lach. “Oh well. We hebben elkaar ongedoucht leren kennen op een eenoudercamping; wij maken álles romantisch”, giert man. En bestelt nog maar een wijn.

Dineren in een scheikundelokaal

We hebben hopeloos voor onze beurt gesproken, ontdekken we al snel. Wanneer we na de lunch met de stedenroute in onze hand naar het beginpunt van de tour lopen, zijn we meteen om. De noodzaak van de gids mag duidelijk zijn: zonder goede begeleiding vind je de leukste plekken van Luik nooit. Bovendien is hij handig onderverdeeld in vier segmenten: ‘bezienswaardigheden’, ‘eten & drinken’, ‘shoppen’ en ‘leuk om te doen’.

We wandelen door piepkleine steegjes, drinken bij Brasserie C Luiks bier uit de bijbehorende Curtius-microbrouwerij met het best verstopte en mooiste terras van de stad, en vinden de allerleukste winkeltjes (voetgangerssteeg En Neuvice barst ervan). Als wie die avond op aanraden van Rivka ook nog dineren in een oud-scheikundelokaal van de Luikse universiteit, weten we het zeker: dit is een stad voor kenners, óf mensen die gewoon de juiste route weten te downloaden. “Luik, je moet het vinden”, proost man – die, overtuigd door de toeristische mogelijkheden van de stad, het hele weekend al in oneliners praat.

Zondag rustdag

Eén ding is een beetje jammer aan dat nog maar net opkomende toerisme: de stad is op zondagen – op de zondagsmarkt langs de Maas na, kuikens en knaagdieren in kooitjes inbegrepen – hermetisch gesloten. Niet alleen de winkels, ook de meeste restaurants en bars houden hun deuren dicht. Opmerkelijk, voor een studentenstad, nog geen twintig treinminuten verwijderd van Maastricht.

Volgende keer gaan we op vrijdag, besluiten we. Dan heb je een hele dag om op je gemak de stedenroute te lopen, én een hele dag om te shoppen. Kun je op zondag lekker uitbrakken op je eigen bank – en meteen al die andere leuke stedenroutes van Time to Momo bekijken.

Time to Momo riep Luik uit tot ‘stad van de maand’ in april. De app met wandelroute en achtergrondinformatie kun je voor € 2,29 hier downloaden voor Apple en Android.

Wine-Up was in Luik op uitnodiging van Wallonië België Toerisme.

Auteur: Jorinde Benner

Deel dit via:

No comments yet.

Geef een reactie