Menu

Morgen begin ik echt! #fitgirl

 

Door: Pien (41)

“Zo, jongens!” Zelfvoldaan wijs ik op mijn uitpuilende boodschappentassen. Nieuw jaar, nieuwe kansen, en nu pakken we het eens echt verantwoord aan.

“Leuk! Nemen we konijnen?” Oudste zoon (13) krabbelt op uit zijn hol op de bank en duwt zijn neus tussen de winterpenen, sla en tomaten. “Als je maar niet denkt dat ik dat allemaal ga eten. Had je nog chocolate chip cookies meegenomen?”

“Sorry schat, dat kan écht niet meer”, prevel ik opvoedkundig. “Rauwe chocola, eten wij vanaf nu. Tachtig procent puur en zonder geraffineerde suikers.” Ik moet het etiket erbij pakken voor zoveel wijsheid, maar ik ben vastberaden. We zijn dan misschien twee weken geleden al aan het nieuwe jaar begonnen, het is nooit te laat voor goede voornemens.

“Ik vind het best een goed idee hoor, mam”, kweelt jongste (11), terwijl hij de enige fles cola zero uit de tas weet te vissen. “We helpen onze planeet om zeep met al dat vlees en die ongezonde dingen enzo, en suiker is het gif van onze generatie. Ze zeiden het zelf op het Jeugdjournaal.”


Lifestyle change

“Nou, ik snap niet waar je zo moeilijk over doet”, zegt oudste. Hij rolt nadrukkelijk met zijn ogen. “Je bent toch best slank? Zelfs mijn leraar Duits keek naar je.”

“Dit is geen lijnen, maar een lifestyle change”, benadruk ik. Een wezenlijk verschil, vind ik, al is het maar om mijn stabiel blijvende mammabuikje bij voorbaat al te excuseren.

“Aha. Zoals die ene keer toen je ook weer eens een hip boek had gelezen, en we alleen nog quinoa en tofu mochten eten.” Zoon geeft zijn broertje een veelbetekenende stomp. “…En jij allergisch bleek voor soja en drie dagen doorbracht op de wc. Zo werkt élk dieet, natuurlijk.”

“Het is geen ‘ki-no-wa’, maar ‘kien-wa’”, verbeter ik.

“Ook goed”, antwoordt zoon. “Maar volgens mij staat die zak al een jaar over datum in de kast.”


Pizza met een vitaminepil

Hij heeft een punt, dat weet ik ook wel. Maar eens moeten we beginnen met verantwoord eten, en alle begin is nu eenmaal moeilijk.

“Als jij het leuk vindt om ingewikkeld te koken, moet je dat natuurlijk zelf weten”, onderricht oudste verder. “Maar bij pappa krijgen we gewoon een vitaminepil. En pizza.”

“O, jij wilt pizza? Prima”, zeg ik. “Ik heb speltmeel en biologische tomaten en ergens ook nog een recept voor een vegan plaatpizza. Hebben we geen vitaminepreparaat bij nodig.” Ik zwijg over mijn twijfels bij de vegan mozzarella, en vraag me af wat daar eigenlijk mee gebeurt wanneer je die in de oven schuift. Voor hetzelfde geld gaat de hele keuken in vlammen op.


Puur natuur

Wanneer we drie uur ploeteren later gezamenlijk door het venster van de oven gluren, ligt de pizza er wat mistroostig bij. De randen zijn donkerbruin, en aan het oppervlak prijken zwartgeblakerde puntjes. “Dat hoort erbij hè”, roep ik monter. “Puur natuur en geen toevoegingen: eten zoals eten bedoeld is.”

Met een vergeefse poging hun pruillip te verbergen, kijken de jongens toe hoe ik een riante slice op hun borden schuif.

“Best lekker. Toch?” Ik trek mijn wenkbrauwen zo hoog mogelijk op om mijn gespeelde enthousiasme kracht bij te zetten.

“Met ketchup gaat het wel”, probeert jongste.

“Ik vind het net karton”, fluistert oudste.


Gewoon even wennen

“Misschien had je er geen verse biologische kruiden op moeten doen”, vervolgt oudste na een twee happen en een flinke pauze. “Maar gewoon normale. Uit een potje.”

“En echte kaas. Van een koe”, voegt zijn broertje toe.

“Buffel”, corrigeer ik. “Mozzarella komt van buffelmelk.”

“Het ziet er best een béétje uit als een pizza”, complimenteert jongste met een verwrongen glimlach. “Goed geprobeerd, hoor mam.”

“Het is gewoon even wennen”, zeg ik optimistisch, neem nog een hap en probeer vrolijk te kijken. Voor het eerst in dertien jaar weten mijn kinderen exact wanneer ze verder dienen te zwijgen.


Frikandelbroodje

“Ik heb geloof ik echt niet zo’n honger, mam”, besluit oudste na een poosje. “Vind je het heel erg als ik het laat staan? Ik heb vanmiddag op school nog een frikandelbroodje gegeten.”

“We hebben nog friet in de vriezer”, valt jongste zijn broer bij. “Kunnen we díe niet gewoon in de oven gooien?”

Vertwijfeld kijk ik naar de verantwoorde hap karton op mijn placemat – zoon weet het inderdaad treffend te omschrijven. “Vooruit”, zeg ik, “maar dan nemen we er wel zo’n vitaminepil bij: we gingen tenslotte verantwoord leven.”

Terwijl de kinderen naar de vriezer huppelen, bestel ik meteen een nieuwe voorraad, plus een potje appelazijntabletten voor de slanke taille. Als ik toch niet meer ingewikkeld hoef te koken, houd ik misschien nog tijd over voor de sportschool ook.

“Vergeet de mayo niet!”, roep ik naar de keuken, en schenk meteen een wijntje in. Morgen is vroeg zat voor goede voornemens.

Lees ook: Grijp nú een vriendin mee naar Gouda!

Deel dit via:

, , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie