Menu

‘Neem gewoon verkering, mam’

Door: Pien (39)

Met een ferme zwaai gooi ik de fiets van oudste (11) op de standaard. “Zo schat”, zeg ik trots: “Je licht doet het weer, je trapper zit vast en ik heb meteen je zadel wat hoger gezet.” Voor extra effect toon ik mijn spierballen. “Je weet wat we zeggen hè? Wij hebben geen….?”

“… man nodig”, vult hij braaf aan, terwijl hij met zijn ogen rolt. En dan: “Maar mam, nu is het wel genoeg hoor. Ik bedoel: je bent wel een vróuw. Neem gewoon verkering.”

Het hele beeld dat ik zo nauwkeurig over mezelf had opgebouwd bij de kinderen: in één klap aan diggelen. Mijn voornemen om mijn jongens op te voeden tot geëmancipeerde mannen: getorpedeerd. Ik ben hun moeder, dus vrouw, en er zit blijkbaar een grens aan hoe zelfstandig – of ten minste manloos – die dienen te opereren. In de ogen van mijn elfjarige, dan.

“Je moet het niet opvatten als een belediging, hè”, vervolgt zoon. “Je bent echt de tofste moeder die er is. Mijn vrienden vinden je allemaal supercool en relaxt en zo. Maar je moet niet overdrijven.”

‘Ik heb heus wel gezien dat je op Tinder zit’

Huh? Hoe is een fiets repareren nou overdrijven? “Nou, het gaat niet om de fiets, maar om hoe je alles maar zonder man wilt doen. Ik snap ook wel dat je niemand nódig hebt, maar het is toch gewoon gezellig als er weer eens iemand rondloopt, bij ons? Niet meteen een stiefvader, maar gewoon, nou, een mán? En die kan dan mooi meteen mijn fiets repareren en met ons voetballen en tja, je weet wel, mánnendingen met ons doen.”

Mijn ogen rollen nog net niet uit hun kassen van verbazing, maar zoon pareert mijn volgende opmerking al: “Doe nou maar niet of je gek bent; ik heb heus wel gezien dat je op Tinder zit hoor. En dat je de hele dag appt met die ene man.”

Shit.

Oké dan. En dan nu de pedagogisch correcte aanpak. Eh, hoe luidt die in godsnaam? Ik doe een poging: “Ho, ho, dat ik met iemand app, betekent echt niet meteen dat er een man in mijn leven is. Jij maakt toch ook weleens nieuwe vrienden?” Ik voel een blos opkomen. Dit valt vast niet onder het kopje ‘pedagogisch verantwoord’.

Hij app hartjes

“Zie je wel!”, jubelt zoon. “Ik wist het! Mama is verliehiefd! Doe niet zo moeilijk, neem gewoon verkering!” Voor ik het weet heeft hij mijn telefoon uit mijn handen gegrist en bladert door mijn appgeschiedenis. “Ja hoor, dat is ‘m, ik zei het toch? En hij appt hartjes! Wacht, ik stuur hem even een berichtje…”

Wanneer is deze prepuber zo’n bijdehand – maar ik geef toe: hilarisch scherp – mormel geworden?

Ik ben te laat. “Ben jij verliefd op mijn moeder?”, appt hij. En de wederpartij, verdomd, antwoordt. Oké, heel even afwachten. “Meestal ben ik verliefd bij een 9”, typt hij. “O, en welk cijfer geef je mijn moeder dan?”, reageert zoon. “Een 8,9”, zegt mijn chat, “maar er is een factor die daar misschien 0,2 bij optelt.” Ze appen nog even door, over het genot van eiersalade, verliefd zijn en sport. Goed, voor zoon is het waarschijnlijk niet wezenlijk anders dan chatten met vreemden in een online game, en 1-0 voor mijn chat: hij is in elk geval leuk met kinderen.

“Mannen”, grijns ik naar zoon. “En nu hier met die telefoon. Dit kan écht niet.”

“Nee, nee, ik weet het, je hebt geen man nodig”, zegt hij. “O, en mam, ik wil niet vervelend doen hoor, maar die trapper, die ligt er dus al wéér af.”

Lees ook: Lacht deze aantrekkelijke man nou naar mij?

 

Deel dit via:

, ,

2 Responses to ‘Neem gewoon verkering, mam’

  1. Terror Kabouter 17 maart 2017 at 11:12 #

    Ik zit nog steeds op mijn meet & greet te wachten met Pien.
    Denken jullie daar nog aan of dat kan ?

    • Caro 27 maart 2017 at 18:28 #

      Pien is even tijdelijk niet beschikbaar, beste Terror Kabouter, het spijt ons…

Geef een reactie