Menu

Te vroeg gejuicht (iets met verwende pubers en dikke auto’s)

Door: Tess (35)

Mijn vriend Lex, ook wel bekend als mijn verloofde, heeft een Tesla. Ik heb een Citroën C1. Dus eigenlijk hebben wij samen twee auto’s, zo moet je het zien. Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat zoon Max, als hij vervoerd wordt naar school, zijn sportclub of een andere plek die meer dan 250 meter lopen is, een lichte voorkeur heeft met welke auto dat gebeurt. Niet alleen vindt hij de Tesla uiterst vet en weet hij inmiddels alles over de technische werking van deze volledig elektrische auto; schijnbaar beschouwt hij het ook als iets positiefs voor zijn imago. Althans, dat vermoeden had ik van de week.

Lex was, zoals wel vaker, een week weg op zakenreis. Het was dus weer eens een weekje ‘Max en mama’. Ik haalde Max die middag uit school op. We waren amper vijf minuten onderweg toen ik vanaf de bijrijdersstoel een hysterische gil hoorde. Ik schrok me kapot. Had ik iets geraakt? Reed ik door rood? Of zat er in de auto naast ons een horrorclown achter het stuur? Maar er was niks aan de hand. Gepikeerd keek ik naar Max, die zich ondertussen probeerde te verstoppen onder het dashboardkastje. ‘Ze mogen me niet zien!’ riep hij panisch, terwijl hij zijn armen voor zijn gezicht sloeg.
‘Max, in godsnaam. Wat doe je? Is je mobiele data op ofzo?’ riep ik.
Max wees door de voorruit naar de auto die ons zojuist inhaalde. Het was een Tesla. Een witte.
‘OMG,’ tetterde Max, ‘ik schaam me dood.’
‘Waarvoor?!’ riep ik uit. ‘En ga alsjeblieft weer normaal zitten. Anders schaam ík me dood.’
Even bleef het stil. Max schoof zijn slungelige, pre-puber lijf onder het dashboardkastje vandaan. Hij ging weer enigszins normaal zitten en staarde dromerig naar de Tesla voor ons.
‘Heeft het daarmee te maken?’ vroeg ik. ‘Dat je nu bij mij in dit armoedige rotautootje zit en niet in een uber-coole Tesla?’
Max knikte en sloeg zijn armen over elkaar.
Nu was ik degene die ging OMG-ten.
‘Ben je nou serieus?’ riep ik uit. ‘Ga je je nu zó verwend gedragen? Dan ga je morgen toch lekker lopend naar school. Moet je wel een uurtje eerder weg, hè?!’
Max zweeg. Ik zuchtte Heel Diep en zette de radio aan.
Toen de Tesla bij het stoplicht rechtdoor ging en wij linksaf moesten slaan, legde Max het uit. ‘Het was maar een grapje, mama,’ zei hij. ‘Maar weet je… elke keer als ik een Tesla zie, mis ik Lex zo…’
Mijn hart smolt. Ach, de lieverd. Wat had ik toch een fantastisch kind. Zo empathisch ook. Ik gaf mezelf een denkbeeldig schouderklopje. Ergens was er toch iets goed gegaan in mijn ik-doe-maar-wat-opvoedingsmethode. Ik gaf Max een aai over zijn bol. Max keek me mierzoet aan. ‘Mag ik trouwens vijftien euro, mam?’ vroeg hij. ‘Ik móet een nieuwe Google Play Card kopen.’
Zucht.
Te vroeg in de handjes geklapt.
‘Ma-ham! Anders kan ik niet gamen met Dirk vanmiddag!’

Lees ook: 20 dingen waar iedere vrouw zich wel eens schuldig over voelt.

Deel dit via:

, , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie