Menu

Vrouwengedoe …..

A beautiful view of the sea beach

Door: Esmee (41)

Afgelopen zomer vraagt ze me op het schoolplein: “zullen we vrijdagmiddag naar het strand gaan, met de kinderen?” “Ja leuk”, zeg ik. Het lijkt me leuk om wat vaker met andere schoolmoeders af te spreken. Ook voor de kinderen.

Stress!
De dag zelf belt ze me wat gestrest op: “sorry ik ben wat te laat. Ik red school niet. Kun jij Saar anders vast meenemen naar het strand? En mag haar broertje dan ook vast mee, anders moet ik daar ook nog wat voor regelen. En ik kom toch zo naar het strand”. Ik vind het prima. Ik wil toch direct weg. Het is warm en ik heb de kinderen het strand beloofd. Eentje meer of minder maakt me niet uit. Twee uur later, in m’n eentje met vier kinderen, vind ik het wel wat saai worden op het strand. De telefoon gaat: “ik red het nog steeds niet. Enorme stress. ik zie je vanavond bij het eten. Oke?”

Ik heb het gehad
Eigenlijk voel ik: doe even normaal. Je dumpt je twee kinderen bij mij. En laat me hier alleen zitten. Ik ben je oppas niet, kom ze maar halen. Maar ik zeg niets. Ik wil ook niet lullig doen. Ik zou ook heel blij zijn als iemand me had willen helpen bij zoveel stress. Wat de stress precies is, is me overigens niet helemaal duidelijk. Ik neem maar aan dat er minstens iemand ontslagen is en dat de belangrijkste klant wegloopt en dat het kantoor overstroomt..… Om 19.00 komt ze eindelijk aan. Ik heb inmiddels al gegeten met alle kinderen. We zijn zanderig, warm en hebben het gehad. Ik drink uit beleefdheid nog een drankje en ga naar huis.

Overlegcultuur
Een paar weken later belt ze of Saar ’s middags bij ons kan spelen. Ik antwoord dat ik niet weet of zoon zelf al een speelafspraak heeft gemaakt. Ze begint een heel verhaal over de hedendaagse overlegcultuur en dat kinderen tegenwoordig zoveel zeggenschap krijgen. Dat ouders vroeger gewoon zeiden: je speelt vandaag met Pietje, maar dat de kinderen van tegenwoordig alles zelf bepalen. Beetje verwend toch wel. Ik vraag nog poeslief: “zeg je nu dat ik m’n kinderen verwen omdat ze zelf mogen bepalen met wie ze spelen?” “Nee, nee”, zegt ze. “Jij niet. heus niet. Maar in het algemeen weet je wel”.

Elke week spelen
Weer een paar weken later hoor ik van de oppas dat Saar vrijwel elke week komt spelen als zij er is. Dat wist ik niet. “Hoe gaat dat dan”, vraag ik? “Regelt zoon dat zelf?” “Nou,” zegt oppas: “soms wel, maar vaak word ik aangeklampt door haar moeder, of Saar met ons meekan. Ze heeft zelfs mijn nummer gevraagd en al een keer gebeld omdat ze niet op tijd bij school kon zijn. Zoon vindt het meestal wel best”, zegt oppas “en ik heb er verder ook niet veel last van, maar dan weet je dat”.
Zo.

Wat nu?
En nu weet ik dus niet wat ik hiermee aan moet. Saar is echt een heel leuk meisje. En ik zou het jammer vinden als ze nooit meer komt spelen doordat ik ‘bonje’ heb met haar moeder. Ik weet eigenlijk ook niet precies wat m’n probleem is, maar het voelt niet goed.

Ik ben je oppas niet
Ik vraag man om hulp. Man wuift alles weg: “typisch vrouwengedoe”, zegt ie. “Nou ja zeg”, reageer ik verontwaardigd. “Dat is lekker makkelijk. Vind jij dit dan normaal”? “Het kan me gewoon niets schelen,” zegt hij. “Zolang zoon het prima vind en ik er geen last van heb, vind ik het best. Maar als ik in m’n eentje op het strand had gezeten met een bus vol kinderen dan was ik na een half uur al weggeweest. Had ik de kinderen bij haar op kantoor gedropt en had ik gezegd dat ze een asociale eikel is, dat ik haar oppas niet ben. Dat mijn tarief €150,- euro per uur is en dat ze dat op m’n rekening over kan maken. En dan hadden we een biertje gedronken. Even goede vrienden”

Daar heb ik dus helemaal niets aan. Mannen…. Pfff.

Deel dit via:

, , , , ,

4 Responses to Vrouwengedoe …..

  1. Suus 18 februari 2016 at 15:57 #

    Ha wat herkenbaar!! Een moeder wist mij te vertellen dat ik ‘toch altijd overdag thuis was dus of er nu een meer of minder bij ons kwam spelen maakte dan toch ook niet uit toch????”
    Toen ik vriendelijk doch duidelijk uitlegde wààrom wij er voor GEKOZEN hebben dat ik overdag thuis ben (met alle consequenties die daar aan vast zitten) vertelde ik haar ook dat het toch niet de bedoeling zou zou dat ik de onbetaalde oppas van haar kind zou gaan worden. Daar had ik nl NIET voor gekozen. Mee om te spelen, geen enkel probleem maar niet structureel.
    Je begrijpt vast dat de relatie daarna redelijk verstoord raakte en eigenlijk nog steeds is…

  2. Isabella 22 februari 2016 at 20:03 #

    Haha herkenbaar vooral moeders die zelf niet werken dumpen maar al te graag hun kind bij gezinnen met een oppas of waarvan de ouder af en toe aan dagje vrij neemt voor eigen kids. Ik had een spaarzame dag vrij en ja hoor daar kwam de moeder dat ze hadden afgesproken bij ons te spelen. Waarom altijd bij ons. Ik zei dat het niet uitkwam en toen begon ze dat ze de hele middag tenniscompetitie had, ik zei niets en zie dat het vervelend was maar dat ik zelf de middag gng indelen en nog van alles te doen had. Toen ging kind janken en zeggen dat ze geen zin had in een middag hangen bij moeders op de tennisclub. Tja schouders ophalen en fijne middag zeggen.
    Kinderen met dat soort ouders komen er bij mij niet in.

  3. Meis 23 februari 2016 at 09:25 #

    Heel herkenbaar maar toch vreemd dat mannen elkaar “de waarheid” gewoon kunnen zeggen en inderdaad daarna een biertje drinken maar wij vrouwen gaan lopen miepen. Wij voelen ons aangevallen en gaan lopen zeiken en piepen! Waarom kunnen de meeste vrouwen ook niet gewoon denken; tja ze heeft een punt, okay dat moet ik oplossen maar verder is het wel een top mens dus wijntje dan maar?

  4. Roos 26 februari 2016 at 14:57 #

    Hij heeft gelijk 🙂 Wat hij eigenlijk zegt, is dat hij meteen zijn grenzen aangeeft en niet over zich heen laat lopen. Het enige wat hij vergeet is, dat samen een biertje drinken bij vrouwen lang niet zo goed werkt als bij mannen (teveel olfiantengeheugen).
    Vrouwen zijn geneigd te lang te wachten, terwijl anderen ondertussen al misbruik hebben gemaakt van hun goedheid.
    Die andere moeder weet het goed te brengen, dumpt haar kind voortdurend en op kosten van een ander en heeft ook nog een gemene opmerking als het de ander niet uitkomt. Een manipulatieve tante 1e klas. Goed dat je meteen je antwoord klaar had.
    Enne vanaf nu je grenzen trekken!

Geef een reactie