Menu

‘Wij zijn geen rijdende lama’s’ en andere opvoedkundige regels.

Door: Caro (44)

‘Heb jij kauwgom?’ fluistert een blond meisje op de achterbank. We zijn met een grote zwarte Volvo vol hockey attributen onderweg naar een uitwedstrijd. De vader van het blonde meisje zit achter het stuur, want hij heeft vandaag “rijbeurt”. Ik ben “fluitouder” en mag meerijden.

‘Ik denk het niet’, fluistert mijn dochter (9) terug. ‘Want kauwgom …’

‘Sóphie,’ corrigeert haar vader streng terwijl hij remt voor het stoplicht. ‘Jij weet heel goed dat we geen kauwgom eten in de auto. En je weet ook prima waarom niet.’ Hij zegt het alsof Sophie ooit haar kleine broertje heeft gewurgd met een pakje Sportlife.

De reden van het kauwgomverbod blijkt mee te vallen. ‘Wij zijn geen rijdende lama’s,’ zegt Sophie gedwee.

‘Precies!’ zegt haar vader tevreden. ‘En bovendien is kauwgom kauwen in de auto gevaarlijk.’ Hij kijkt ter bevestiging naar mij, ik vind dit vast ook een hele goeie mening. Ik mijd zijn blik en kijk even naar het verbaasde gezicht van mijn dochter op de achterbank.

Uitspuug-disciplines

‘Eh … ja nou, dat is wel grappig,’ zeg ik snel voordat dochter het kan zeggen. ‘Wij hebben dus ook een kauwgom regel maar dan net andersom: wij eten juist alléén ín de auto kauwgom. Want dan ziet niemand dat je een lama bent,’ lach ik verontschuldigend.

‘Ja’, vult dochter aan. ‘En als we uit de auto stappen, houdt mama altijd haar hand op en dan moeten we allemaal onze Bubblicious kauwgom uitspugen in haar hand.’ De vader van Sophie kijkt mij met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ik twijfel tussen ongeloof en bewondering en kies voor dat laatste. Hij is er dan weliswaar geen voorstander van dat er kauwgom gegeten wordt in de auto maar van mijn ijzeren uitspuug-disicpline is hij kennelijk toch onder de indruk.

‘En als mama dan geen prullenbak ziet,’ gaat dochter verder, ‘dan stopt ze al die Bubblicious van ons gewoon even tijdelijk in haar eigen mond.’ Ze kijkt trots naar de vader. Die zal wel onder de indruk zijn van deze oplossing, zie je haar denken. En dat is hij zeker. Met open mond staart hij mij enkele seconden aan en kijkt dan weer voor zich op de weg.

‘Is misschien één keer gebeurd,’ zeg ik zachtjes tegen hem. ‘Die kinderen kunnen altijd zo overdrijven hè!’

‘Ach nou ja,’ herstelt hij zich dan, ‘zo heeft ieder gezin zijn eigen regels. En dat is eh … ja ook wel weer heel uniek eigenlijk.’

Beeldschermregels

‘Enne … wat hebben jullie eigenlijk voor beeldschermregels?’ vraagt Sophie een minuut later. In haar stem klinkt de hoop op nog meer rare uitgespuugde-kauwgom-recycle-gewoontes vanuit onze familie.

‘Wij mogen alleen op de iPad in het weekend,’ antwoordt dochter. ‘En door de week een uurtje op je telefoon per dag. En niet je telefoon mee naar bed ’s avonds.’ Sophie kijkt teleurgesteld, dit klinkt als een behoorlijk normale regel. Ik knik tevreden. Hier zal haar vader wel van onder de indruk zijn.

‘Ik mag ‘s ochtends een half uur op mijn telefoon en als mijn ouders koken een half uur’, zegt Sophie.

‘Maar bij ons houdt alleen papa zich aan de beeldschermregels,’ gaat dochter verder. ‘Bij mama kijken we soms wel zes uur achter elkaar naar een beeldscherm. Als ze moet werken of aan de telefoon zit, hè mama.En iedereen heeft zijn telefoon op de slaapkamer.’

‘Noujaaa’, doe ik met een rood hoofd. ‘Dat is echt nog nooit gebeurd. Of in ieder geval bijna nooit.’ Ik geef dochter een zacht stompje tegen haar been en probeer met mijn ogen te seinen dat het nu wel genoeg is qua ontboezemingen.

‘Mam!?’ roept ze dan verontwaardigt door de auto. ‘Waarom beuk je mij?’

‘Ik beuk je niet,’ lieg ik alsof ik ook negen ben.

‘Wij mogen niet vechten in de auto’, zegt dan plotseling het derde hockeymeisje dat tot nu toe gezwegen heeft. Over kauwgom en beeldschermen hebben zij thuis kennelijk geen regels. ‘Wij mogen ook nooit vechten van jou toch, pap?’ gooit Sophie nog wat olie op het vuur.

‘Ik vecht niet,’ zeg ik geïrriteerd. ‘Je beukte wel,’ zegt dochter die het altijd belangrijk vindt dat de dingen eerlijk besproken worden.

‘Niets aan de hand, niets aan de hand,’ zegt de vader van Sophie sussend. ‘Iedereen heeft andere regels. En dat is prima.’ Hij zet de radio wat harder en begint met zijn vingers op het stuur te tikken.

Sodom en Gomorra op het hockeyveld

Dan zijn we er en hij draait het Volvo-slagschip soepel een parkeerplaats in. ‘Iedereen zijn hockeystick en bitje bij zich?’

‘Ja!’ slissen de drie dames in koor, het bit is al in.

‘Ga jij de wedstrijd fluiten?’ lispelt Sophie even later als we samen naar het veld lopen. Ik knik.

‘Yes!’ ze sprint direct bij me vandaan richting team om het goede nieuws te vertellen: vandaag hebben we een scheidsrechter zonder regels. Dat belooft wat.

Lees ook: Vrouwen zijn de hel

 

 

Deel dit via:

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie