Menu

‘Wilt u even van het toilet af komen?’

Door: Pien (39)

Met stevige pas stap ik af op het café. Neem een diepe zucht, zet mijn onverschilligste blik op en grijp naar de deur om binnen te stappen, wanneer ik iemand schuin achter me hoor fluiten. “Zo, Pien”, zegt hij. Trekt de kraag van zijn jas nog even recht, geeft een kus op de grens tussen mijn kaak en mijn hals, en stelt: “Ik wíst het. Je bent nog leuker in het echt.”

Wat ruikt ‘ie lekker. “Wacht maar”, zeg ik. “Je hebt geen idee wat je te wachten staat.” We bestellen wijn terwijl hij flirt met de serveerster, en ik ben bijna verkocht. Plannen lunch, maar zijn na twee uur onafgebroken kletsen niet verder dan vier wijn. We krijgen een knipoog van de bediening. “Leuke man heb je”, fluistert ze als mijn gezelschap even gaat roken. “Joh, het is gewoon een Tinder”, probeer ik recalcitrant. “Nou”, zegt ze, dat zou je niet zeggen als je jullie ziet.”

Slijmbal. Alsof ik geen fooi zou geven.

Haar observatie is natuurlijk haarscherp. Na mijn huilende man in het grand café en het exemplaar met eisenlijst in de wijnbar, is deze ietwat tenger uitgevallen grote mond wel precies wat ik nodig heb. En het is op z’n minst opmerkelijk dat we na twee weken chatten, kletsen in real life alsof we dat al twintig jaar doen.

“Is toch ook zo?”, reageert mijn roker olijk, wanneer ik dit hersenspinsel een tikkeltje aangeschoten voor zijn voeten gooi. “Of, nou ja, ik bedoel: ik kén je ook. Zo voelt het, tenminste.” Voor ik het weet raken zijn lippen de mijne, en zitten we daar, zoenend in een hoekje van één van de hipste bars van de stad. “Neem een kamer!”, roept een student vanaf een tafeltje verderop. “Neem een leven!”, pruttel ik met mijn mond nog op de zijne. “Gek wijf”, zegt hij, met een twinkel in zijn ogen. Gód, dit exemplaar zou zomaar aan mij gewaagd kunnen zijn.

Dit is natuurlijk het punt waarop ik moet afhaken. Het moment van de alarmbellen, van het kritische duiveltje op mijn schouder, of op z’n minst een storende barman die onze zovelentachtigste wijn komt opnemen. In plaats daarvan ga ik plassen.

Het is de Chenin Blanc, denk ik, met mijn broek op mijn enkels en mijn hoofd in mijn handen. De wereld draait en terwijl ik mijn zeker dertig minuten opgehouden liters wijn laat lopen, veeg ik de uitgelopen mascara onder mijn ogen vandaan. Ik trek net mijn corrigerende body recht, wanneer op mijn wc-deur wordt geklopt. “Bezet, bijna klaar!”, roep ik. “Roomservice”, zegt de andere – iets te herkenbare – kant. Ik open de deur.

Mijn hemel, dit is dus waar al die horrorverhalen vandaan komen. Ik sjans met een loverboy. Voor veertigers. “Ik wil gewoon weer eens een vent die me tegen de muur smijt”, piepte ik een paar weken geleden nog. En nu sta ik hier, tegen de muur van een café-plee, en zie alleen maar scènes uit Opsporing Verzocht.

Ik heb hem amper terug gekust, als er nog een keer wordt geklopt. “Gaat alles goed daar?” Dit moet een grap zijn. “Fantastisch!”, antwoord ik, “wil je meedoen?” De horecaman geeft geen sjoege. “Open de deur, mevrouw. Wilt u even van het toilet af komen?”

Met een stalen gezicht stappen we naar buiten. Op ons tafeltje prijkt de rekening, die mijn wc-man galant voldoet voordat hij een taxi voor me aanhoudt. “Ik spreek je straks”, fluistert hij met zijn hand een tikkeltje dominant rond mijn kaak.

Lees hier het vervolg: Bijna 40 en een helse puber

 

Lees ook: Voor relatie- en datingadvies ga je naar de kapper.

 

Deel dit via:

, ,

One Response to ‘Wilt u even van het toilet af komen?’

  1. Baron 22 maart 2017 at 14:07 #

    Laatste zin kan ik mijzelf niet in vinden.

Geef een reactie