Menu

Zomerverhaal: Amsterdam meet Austerlitz

Wine-up is deze zomer van iedereen!

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag het verhaal van Carol Dohmen (55).  

Amsterdam meets Austerlitz

“Hallo, is er iemand thuis?” Ik ben in de tuin en hoor een vreemde stem roepen. In Austerlitz kennen we onze buren en onze vrienden en de vrienden van onze buren en daar weer de vrienden van, dit was serieus een onbekende! Omdat ik lichte wanhoop meen te horen, loop ik naar de poort die onze achtertuin van het grote donkere bos scheidt.

Op de OV fiets

Een jonge vrouw (eigenlijk wil ik meisje zeggen) op een OV fiets staat op het fietspad, dat de tweede scheidslijn met het grote donkere bos vormt. Onmiddellijk opluchting in haar ogen nu ze “iemand thuis” treft. Haar maatje (eigenlijk wil ik jongen zeggen), ook met OV fiets, staat 10 meter verderop. Meisje doet het woord. Ze zijn aan het fietsen van Amersfoort naar Austerlitz en komen he-le-maal uit Amsterdam (met het OV) en nu is de trapper van de fiets van jongen er zomaar afgevallen.

Het toeval wil dat ik een echtgenoot heb die thuis is, heel erg van sleutelen houdt. Helaas niet van fietsen maar wel weer een hulpvaardige inborst heeft. Dat is waarschijnlijk de reden dat fietsen op de een of andere manier altijd precies achter ons huis kapot gaan:  spatborden, kettingkasten, jasbeschermers, banden, alles kan en gaat kapot achter ons huis.

Op zoek naar pyramides …

Terwijl echtgenoot gereedschap en boutjes zoet, doe ik in de tuin een drankje en een kort interview. Ze zijn studenten aan de lerarenopleiding Maatschappijleer in Amsterdam op excursie, en al uren aan het fietsen op weg naar het Egyptische monument (ik nam aan de Pyramide van Austerlitz).

Meisje is duidelijk onder de indruk van het bos en de woeste binnenlanden. Dat we zo verschrikkelijk afgelegen wonen, is er wel een bakker, een zwembad, scholen en vooral, een kapper? Er zitten namelijk allemaal “dieren” in haar prachtige lange krullen. Haar gezicht vertrekt bij het idee. Ik probeer haar enigszins gerust te stellen en vertel over de voorzieningen in Austerlitz (“een Dorpshuis, écht? wat ouderwets!”) en dat het nooit grote dieren kunnen zijn wanneer ze in haar haar zitten. Ze lijkt niet werkelijk gerustgesteld, en vertelt dat de bergen in Amsterdam niet hoger reiken dan de verkeersdrempels en het daarom zo zwaar fietsen was.

Inmiddels heeft echtgenoot de trapper weer aan de fiets gekregen en verschijnen er nog twee aspirant leraren, die het heuglijke nieuws komen vertellen dat de Pyramide niet in het dorp Austerlitz staat, maar dat er wel prima ijs te krijgen is. Vol goede moed vertrekt het stel, na uitbundig bedankt te hebben voor de hulp.

Bij de poort draait meisje zich nog één keer om: “is dit eigenlijk de voorkant van jullie huis?”, en op mijn nee: “hebben jullie een échte voordeur met een bel?”.

Ik vind de excursie Maatschappijleer nu al geslaagd, of ze de Pyramide nou wel of niet bereikt hebben. Amsterdam did meet Austerlitz!

Meedoen?
Heb jij ook een zomerverhaal dat een podium verdient op Wine-up? Stuur het ons! Lees hier hoe je mee kunt doen.

Lees ook: Jouw moeder doet het met de leraar Duits.

Deel dit via:

, , ,

No comments yet.

Geef een reactie