Menu

Zomerverhaal: Lekker even winkelen met kinderen…

Wine-up is deze zomer van iedereen!

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag het verhaal van Meike (42).  

Lekker even winkelen met kinderen…

Het was een zonnige zondag. Zo’n perfecte. Zo eentje met een lekker briesje, niet te koud, niet te warm. Zo’n laten we lekker achterin de tuin op de bank hangen met een glaasje-dag. Zo’n laatste zondag in de proefwerkweek, weet je wat, we doen Nederlands lekker samen buiten-dag.

Het was ook de enige dag die we nog hadden om naar de buitensportwinkel te gaan voor de jaarlijkse vakantieaankopen – want hé, die lijven groeien maar door.

“Je denkt toch niet serieus dat ik díe ga dragen?”

Kind deel 1 dacht er iets anders over. “Waarom? Waarom moet ik the f..  naar die winkel? Ik ga niet wandelen. Jullie kunnen dat wel willen, dat ik ga wandelen, maar ik doe dat toch niet. Niet dus. Wat denk je nou. Ik ga toch niet wandelen.”

Er moest een buitensportjas gekocht worden. “Die doe ik dus echt niet aan, hè. Jézus wat is dat een lelijke jas.”

En schoenen. “Schoenen? Je denkt toch niet serieus dat ik díe ga dragen? Je gooit gewoon geld weg! Hoezo ga je nou geld weggooien voor mij? Jíj zegt altijd dat we op de centen moeten letten. Waarom kan ik niet op mijn gympen door de bergen? Dat kan best. En trouwens, ik ga niet naar de bergen, dus.”

Er waren sokken mee, maar dat waren net die ene sokken die bijna niet aan gingen. Die dan om zo’n poezelige pubervoet gewrongen moesten worden. Knielend, alsof het Assepoester was. Assepoester was not amused. “Weet je, ik ga wel met mijn blote voeten in die schoenen. Die ik toch niet ga kopen. Dus wat maakt het uit. Kijk, hup, nou, ze passen hoor. Verschil met die andere maat? Weet ik veel. Lekker belangrijk.”

“Die wil ik!”

En toen ineens, nadat de schoenen maat 43 in het mandje waren verdwenen, sloeg de stemming om. “Mam! Kijk! Ze hebben hier zo’n ventilator met een flesje eraan en dan kun je ook water sproeien! Mogen we die?” Galopperend naar de volgende afdeling: “Whoa, dat zakmes! Die zwarte! Die wil ik!” Met een snoekduik op het superdeluxe campingmatras: “Jaaaa, kunnen we deze nemen? Dat ligt echt zó lekker!”

Mijn “We hebben nog een zakmes want ik dacht vorig jaar dat ik die van mij kwijt was en toen hebben we er nog maar eentje gekocht weet je nog dus die mag jij nu wel, en o ja, wie wilde er ook alweer niet kamperen dit jaar dus matrassen hoeven we ook niet” werd iets minder enthousiast ontvangen, maar gelukkig waren daar de drie stressballen voor in de auto, en dat echt súperhandige  kettinkje voor het zakmes. En oh, kijk nou, die rugzakken daar, die had echt iedereen op school, die waren zo fijn, konden we alvast doen toch?

Op maandag stuurt mijn wederhelft een appje vanaf zijn werk: of ik toch misschien nog even de bon erbij kon zoeken, want dat bedrag, dat kon toch niet kloppen?

Ja, eh, hm. Sorry. We hadden echt nog heel veel korting. Maar eh, opgroeiende kinderen, hè. Heel Erg Duur. En zo. *Kuch*

Ik voel het nu al. Het wordt de beste zomervakantie ooit.

Meedoen?
Heb jij ook een zomerverhaal dat een podium verdient op Wine-up? Stuur het ons! Lees hier hoe je mee kunt doen.

Lees ook: 13x sorry aan alle moeders

Deel dit via:

, ,

No comments yet.

Geef een reactie