Menu

‘Zo’n eenoudervakantie, dat is toch een soort live Tinder?’

“Op alleenstaande-oudervakantie? Jíj?!” Mijn vriendinnen proesten nog net hun wijn niet over tafel. Het is vrijdagavond, de kinderen zijn bij exen en echtgenoten, en de zoveelste fles sauvignon is nog lang niet leeg. Na de avontuurlijke vakantieplannen van vriendin S. en haar gezin – “Drie weken Zuid-Afrika, Namibië en Botswana, moet je écht ook doen” – heb ik het gevoel dat ik niet kan achterblijven met mijn ronduit lumineuze idee voor deze zomer.

“Volgens mij heb jij er eentje teveel op”, grijnst S., wanneer ik de naam Estivant op tafel gooi. “Jij vindt liften door Azië met alleen een Lonely Planet en een schone slip in je tas al binnen de gebaande paden blijven; die alleenstaande-ouderreizen zijn toch van A tot Z georganiseerd?”

“En dan moet je ook nog sociaal doen. In een groep. En in een tent. Zonder föhn. Of eigen wc”, voegt C. toe. “Een tént, Jor. Jíj. Dat wordt dus een hele week niet poepen, op die openbare pleetjes zonder bril. Bovendien: zo’n singlesvakantie, dat is toch gewoon een soort live Tinder? Ik dacht dat jij klaar was met de kerels.”

“Eén-ouder-vakantie”, benadruk ik. “Heel veel gasten daar hebben gewoon een partner hoor, maar willen niet als samengesteld gezin op vakantie. Of ze hebben een relatie met iemand die om andere redenen niet mee kan. Het is heus geen zooitje wanhopig zoekende vrijgezellen.”

Ik hoop heel hard dat ik gelijk heb.

De buurman in mijn campingbed

Voorop: van iedereen die weleens op alleenstaande-oudervakantie is geweest, hoor ik uitsluitend lovende verhalen. Sinds ik zeven jaar geleden mijn scheiding aankondigde, verklaren alle singles in mijn omgeving me minstens drie keer per jaar voor gek, dat ik niet al láng zo’n reis heb geboekt. “Best duur”, werp ik steevast zwakjes tegen. Gevolgd door: “Gedoe, kamperen in mijn eentje met twee puberjongens van 10 en 13. Echt ver rijden ook, in mijn acht jaar oude auto.” Onzin natuurlijk, als je bedenkt dat je op zo’n Estivant-reis juist niks in je eentje hoeft te doen of regelen, en je gewoon een bus- of vliegreis kunt bijboeken, als je wilt.

Heel eerlijk: ik ben gewoon doodsbenauwd voor wat ik kan verwachten. Zit ik straks een week tussen de dramatische scheidingsverhalen, en vind ik na een fles Côte de Provence de alleenstaande buurman in mijn eenpersoons campingbed. Moet ik een act doen op de bonte avond, en sta ik voor ik het weet iedere ochtend in de aquagym, omdat ik nu eenmaal wat moeite heb met nee zeggen.

En: straks vind ik het nog leuk ook. Daar gaat dan mijn zorgvuldig opgebouwde imago van onafhankelijke globetrotter, die het single moederschap zo’n beetje heeft uítgevonden. Want eigenlijk lijkt het me heerlijk, een vakantie waarin ik eens niet alles in mijn eentje hoef te regelen. Waar de kinderen vrienden kunnen maken, en ik aanspraak heb op een niveau dat verder gaat dan straattaal en de nieuwste single van Lil’ Kleine.

Het is duidelijk: we gaan.

Wijn – eh, cultuur snuiven

Zonen hebben hun koffers al bijna gepakt als ik met woorden strooi als ‘camping’, ‘Nederlandse kinderen’, ‘abseilen’, ‘canyoning’ en ‘raften’. Want áls we dit doen, dan wel met een waanzinnig activiteitenaanbod, heb ik besloten: in Axat in de Pyreneeën, waar Jesse de Vos van Vos Outdoor een survivalprogramma – inclusief nachtelijke bivak voor de kinderen – neerlegt waar je u tegen zegt.

We rijden er luidkeels zingend in twee dagen heen, en overnachten in een piepkleine chambre d’hôte onderweg (“Een béétje Franse cultuur snuiven, jongens” – “Doe normaal mam, je bedoelt gewoon Franse wijn drinken”). Maar wanneer we 1450 kilometer later arriveren, slaat de schrik me kortstondig om het hart.

Enthousiast wijst een meisje van het Estivant-entertainmentteam ons onze tent. Die bevindt zich op een door struiken omheind grasveldje, in een kringetje met een stuk of acht andere, volledig ingerichte bungalowtenten. Er zijn vijf of zes van die grasveldjes, aangevuld met een rij – deels luxere – tenten langs het campingpad. De groen-paars-beige tentdoeken maken overduidelijk dat het ’t domein betreft van ‘Estivants’ (het Franse woord voor ‘zomergasten’), nauwkeurig afgebakend van de rest van de – verder Franse – driesterrencamping.

Nog een fles voor bij het toetje

Met een vluchtige blik inventariseer ik mijn veldje. Drie moeders van aangrenzende tenten keuvelen met een fles wijn en een schare springende kinderen om zich heen. De vader in de tent tegenover de onze, komt net met zijn zoon bij de douches vandaan. Overal klitten volwassenen samen, een enkele eenzame lezer uitgezonderd.

“Eten jullie vanavond mee?”, kletst het Estivant-meisje vrolijk verder. “Je hoeft alleen maar in te tekenen, het menu hangt bij het eetgedeelte. Je croissantjes kun je er ’s ochtends ook halen.”

“Hai!”, roept een andere moeder die net langsloopt, “heb je ook zin in een wijntje, als je zo bent uitgepakt?” Het duizelt me een beetje.

“Eet in elk geval gezellig mee”, knipoogt mijn overbuurman, die me verbouwereerd voor mijn tent ziet staan. “Is leuk, en je zult zien dat het echt reuze meevalt.”

Als de kinderen en ik stipt om zeven uur het terras met biertafels en partylichtjes betreden, wenkt de overbuurman me al naar zijn tafel. “Ik heb een bordje vrij gehouden. Drink je rosé? Die is gratis zo lang ze het eten opdienen; de truc is een nieuwe fles te bestellen als je aan de laatste hapje van je toetje zit.” Check: verzamel zo snel mogelijk mensen om je heen met de beste inside scoops.

Nergens kinderen te bekennen

Ik leer wel meer. Dat de vader in tent vier een heuse Nespresso-machine mét melkopschuimer heeft meegezeuld, bijvoorbeeld, en door de medegasten is benoemd tot campingbarista (“Deze waanzinnige cappuccino is niet voor iedereen, dus moet wel verdiend worden” – “Show me, en ik leer jou eens normale wijn drinken”). Dat het publiek weliswaar grotendeels hoogopgeleid maar heel divers is, en één ding gemeen heeft: iedereen heeft het hele jaar keihard gewerkt, om hier – al dan niet voorafgegaan door een week aan zee/in de bergen/aan een meer op een andere Estivant-locatie – écht even te ontspannen. Wat kan, simpelweg doordat je je niet druk hoeft te maken over boodschappen, koken – overigens uniek op deze locatie – kinderentertainment en of iemand anders dan jij daarbij eigenlijk wel een oogje in het zeil houdt. En aangezien die kinderen de hele dag én tot diep in de nacht met elkaar in de weer én in geen velden of wegen te bekennen zijn, is het wel zo gezellig om aanspraak te hebben van anderen. Of gewoon ongestoord in stilte een boek te lezen aan de rivieroever, natuurlijk.

Op een enkele sappige roddel na (“De moeder van veld één heeft gezoend met de vader uit die stacaravan!”), is van enige vorm van Tinder-achtige escapades totaal geen sprake. We kletsen over werk, muziek, filosofie of domweg de prachtige, maar doodenge canyoning-activiteit van die dag – waarvan het bij nader inzien toch ook wel héél prettig is dat ik daar zelf niks voor hoefde te regelen, tot het vervoer aan toe. Op soms een korte scheidingsanekdote na – het gros van ons is tenslotte niet voor niets alleen met de kinderen op vakantie – geniet iedereen van welverdiende ontspanning in een wereld die even heel ver verwijderd voelt van de dagelijkse rompslomp.

Huilend terug naar de realiteit

Eerlijk is eerlijk: we hebben een droomvakantie, en zowel de kinderen als ik leggen contacten die de eerste dag al verbazingwekkend vertrouwd voelen. De campingbarista laat me ook niet helemaal onberoerd, constateer ik tijdens een door Estivant georganiseerde wijnproeverij met flessen uit de regio, wanneer alle kinderen die nacht op bivak zijn.

Wanneer de kinderen en ik een week later – veel te snel – wegrijden, lángs het sanitairgebouwtje waar het verrassend comfortabel toiletteren was, zitten we met z’n drieën snikkend in de auto. We spreken thuis snel met z’n allen af, beloven we – terwijl ik voor de slagboom naar de realiteit, het telefoonnummer van de man in tent vier in mijn telefoon noteer.

Auteur: Jorinde Benner

Lees ook: Surfen met tieners aan de Atlantische Kust. 7 redenen waarom je dit een keer móet doen.

 

Deel dit via:

, ,

No comments yet.

Geef een reactie