Menu

Waarom Franse kinderen in alle restaurants welkom zijn (en de mijne niet)

Door: Anna (42)

“Mag ik van tafel?” Dat begint bij ons al als het eten net gebracht is. Heb je al genoeg gegeten dan? Vraag ik ook nog. Domme vraag. Natuurlijk heeft ie dat niet. Zoon houdt z’n omgeving gewoon scherp in de gaten. En de ‘mag ik van tafel’ vraag betekent simpelweg dat ie ergens in de buurt iets interessanters heeft gespot.

Afgelopen weekend in Parijs keken m’n man en ik afgunstig, nee zeg maar gerust stik-jaloers naar al die keurige Franse gezinnetjes om ons heen. In ons best wel chique restaurant, zaten ze met piepjonge kinderen, heel rustig en gezellig uren aan tafel te keuvelen. De kinderen keurig rechtop, vielen niemand in de rede, schreeuwden niet, hadden geen geruzie of gezeur, en aten netjes met mes en vork.

En dan wij. Tienerdochter had een bosje Haricot verts in haar linker vuist en trok er met haar rechterhand steeds eentje uit om op te eten. Kleuterdochter schreeuwde steeds harder mam, mam, maaaaam. Toen ik eindelijk aandacht voor haar had kon ze een leuk trucje: een slap patatje half uit haar mond naar binnen slurpen. Zoon moest zomaar opeens heeeeeel nodig naar de wc. En man liep alleen maar te mopperen: ‘kijk dan eens naar die tafel naast ons, zo zouden jullie je ook moeten gedragen. Op deze manier geniet ik niet van m’n eten, houd op met zeuren en eet je bord leeg, anders ga ik net zo lief naar huis’. Niet echt effectief. Niemand besteedde er ook maar enigszins aandacht aan.

Ik goot m’n glas wijn achterover en probeerde iedereen af te leiden met een reuze gezellig tafelgesprek. ‘Vertel eens; wat vonden jullie het leukste vandaag’? Zoon: ‘dat ik nu van tafel mocht’. Oudste dochter ging er tenminste nog een beetje serieus op in. Man torpedeerde m’n goede bedoeling met: ‘ik zou het leuk vinden als iedereen z’n ellebogen van tafel haalde en rechtop ging zitten’. Voor de lieve vrede deed gekke Henkie -ik dus- nog een schamele poging om de jongste twee weer aan het eten te krijgen: ‘Als je drie bent, moet je sowieso drie happen eten’ en tegen zoon: ‘Jij bent nu acht, dusss …’ Flatsch, daar ging de Orangina omver waarop een serveerster ons haastig deppend verzekerde dat het echt ‘pas de problem was. Ongelukjes kunnen tenslotte gebeuren. Alleen gebeuren ze blijkbaar toevallig alleen bij ons.

Toen ik terugkwam van het toilet tussen het hoofdgerecht en dessert lagen jongste dochter en zoon samen op de grond te stoeien, zat tiener te instagrammen op haar telefoon en had man de moed opgegeven. ‘Ik laat het los’ verkondigde hij. Bijna trots. Alsof het een soort bewuste keuze was die hem verder vrijwaarde van enige verantwoordelijkheid. De fles wijn was op miraculeuze wijze bijna leeg. “Kom jongens, het ijsje komt eraan” lokte ik ze terug aan tafel. Nadat dochtertje de laatste ijsresten wegveegde met haar mouw waren we wel klaar.

Toen ik nog eens naar de keurig gekapte, hooggehakte, uiterst verzorgde Franse moeder naast ons keek, moest ik opeens aan onze keukenmuur denken. Zou zij ook een muur hebben met een ‘ikpoep-op-de-wc-kalender, het ‘niet-slaan-schema en de ‘ik-oefen-uit-mezelf-met-pianospelen-spaarkaart? Ik dacht het niet. Zij was natuurlijk zo’n tiger mom. Met van die ultra gedisciplineerde, succesvolle kinderen. Dat moest ik ook meer worden. Ik werd direct enthousiast. Vol overtuiging zei ik: ‘Jongens zo kan het niet langer. Als we thuis zijn gaat er een nieuwe wind waaien’. Waarop tienerdochter met een half oog van Instagram opkijkt om te zeggen: “Wat zeg je Mam? Begin jij nu ook al over winden? In een restaurant? Ik schaam me echt voor m’n familie”. Zucht.

Lees ook: Zeg nog maar even niets tegen papa.

Deel dit via:

,

61 Responses to Waarom Franse kinderen in alle restaurants welkom zijn (en de mijne niet)

  1. Tom 17 juni 2014 at 08:37 #

    Ik heb totaal begrip voor je artikel. Als naar Frankrijk verhuisde Nederlander heb ik regelmatig de kans het gedrag van Nederlandse en Franse kinderen te vergelijken. Franse kinderen zijn écht gedisciplineerderd. Tijdens m’n zomerbaantje in een toeristisch verblijf werd ik al snel gek van de brutaliteit van Nederlandse kinderen. Te verwend!

  2. Nathalie 11 augustus 2015 at 11:54 #

    Hahahaha zo herkenbaar. Wij hebben net hetzelfde meegemaakt, ook in Frankrijk! Al zagen de mensen daar gelukkig niet vies. Maar misschien waren het allemaal toeristen in dat restaurantje. In ieder geval, wij waren er met drie koppels en al onze kinderen maakten ze boel daar onveilig hahahaha

  3. Mrs Venderleek 12 augustus 2015 at 09:59 #

    Gelukkig ben ik ook een tiger-mom….

  4. Wilma 13 augustus 2015 at 07:59 #

    Het gekke is dat zo’n 20 jaar geleden de kinderen wel gewoon aan tafel zaten in een restaurant of thuis. Het is allemaal veranderd. Ik heb helemaal geen streng opgevoede kinderen maar als je in de tijd dat onze kinderen jong waren (nu 28 en 25) uit eten ging namen we een kleurboek of kwartetspel mee en zaten ze gewoon gezellig aan tafel. Ook thuis tijdens het eten. En alle andere kinderen ook. Ik ben echt geen zijkerd en ben gek op kinderen maar als ik tegenwoordig in een restaurant zit vliegen de kinderen om je heen langs je tafel. Vaak kijken ouders niet eens naar de kinderen. Ik hoor veel mensen van mijn leeftijd die deze verandering zien.

    • Bri 24 augustus 2017 at 09:28 #

      Hear Hear. Zo ging dat bij ons ook. Tasje met kleurpotloden en een kleurboek of wat net maar favoriet was en nooit problemen. Mijn Engelse ex-schoonvader zei: children should be seen, not heard. En tot op zekere hoogte ben ik dat wel met hem eens, zeker in een restaurant.

  5. Marielle 3 september 2015 at 00:04 #

    Sorry maar ik ben het helemaal met Wilma eens. Ik ben zelf pas 28, maar ik weet nog goed dat mijn ouders zeiden dat we ons moesten gedragen in een restaurant wij dat ook deden. En eerlijk, ik kan me dood ergeren aan rondrennende kinderen in een restaurant en ouders die dan niets doen. Spreek ze gewoon een keer streng toe. Kom nou denk ik dan. En ja dan denk je misschien daar heb je zon snotneus zonder kinderen. Die heeft makkelijk lullen. Eens zien als ze ze heeft. Maar ik denk dat ik als juf en begaafdheidsspecialist toch inmiddels wel weet wat je van een kind kunt vragen en wat niet.
    Dus Anna… gewoon eens proberen 🙂
    Goedbedoeld dit trouwens 😉

    • M N 1 augustus 2016 at 09:32 #

      Ja juf en ouder zijn is zeker het zelfde

  6. Cornelieke 1 augustus 2016 at 09:24 #

    Als ze thuis gewoon aan tafel moeten zitten en zich netjes horen te gedragen dan doen ze dat in een restaurant vanzelf ook. Bij ons gingen de kinderen graag mee uit eten. Inderdaad net als Wilma een kleurboekje mee of het restaurant kwam met een placemat met kleurtjes zodat ze zich prima aan tafel konden vermaken. De basis ligt thuis, opvoeden en nee zeggen. Dat wordt echt te weinig gedaan. Een kind hoort graag grenzen en krijgt er niets van als ie zijn zin niet krijgt. Wij maakten er altijd een feestje van en lieten merken dat het bijzonder is om lekker uit eten te gaan en dat je je dan hoort te gedragen. Leg thuis je telefoon eens wat vaker in een la en praat met elkaar en heb aandacht voor je kinderen!

  7. Wen 18 augustus 2016 at 19:12 #

    Anna, heel herkenbaar en dan met twee jongens van 8 en 9Wat vonden jullie het leukst vandaag”? Hahaha je kan me opvegen… Ik vrAg dat ook…En Mariëlle, bewaar bovenstaande column maar goed voor als je ooit kinderen hebt…

  8. Hennie Wijnne 24 augustus 2017 at 20:37 #

    Niet herkenbaar voor ons. Onze dochters van 10 en 12 gaan vaak met ons mee uit eten. Ze lusten alles van foie gras, fileren zelf vis en proeven een klein beetje van de wijn. We vertellen onze kids over het eten wat het is en laten ze alles proeven. Van Escargots zei de jongste tien ze vier was en ik vroeg naar de smaak: ” och beetje taai”

Geef een reactie