Menu

Daten in tijden van Corona

Door: Patricia Snel (48)

Ik zit op een bankje in de zon en wacht op mijn date. Het is de derde afspraak sinds de Corona crisis. Mijn jas ligt op een prop aan de andere kant van het bankje ten teken van ‘bezet’. Zolang het geen IC-bed is, vind ik het geoorloofd. Zie in deze periode maar eens aan een goeie date te komen.

Hij heet trouwens Max. Max is blij met zijn leven, heeft twee leuke pubers, is al vier jaar gescheiden, dus ik ben beslist geen troostvogel. Naast zijn werk speelt hij in een band en de bonus: hij is vijf jaar jonger. Ondertussen ontvang ik een appje dat hij vijf minuten later is omdat de Magere Brug open is. Meestal gaan bij mij meteen alarmbellen rinkelen in de trant van: O, god, hij moet zeker nog bij een andere date vandaan komen. Of hij heeft geen zin meer want vorige keer begreep ik zijn grapje niet of hij is een leukere, strakkere, jongere vrouw via een datingsite tegen gekomen. Sinds het Corona-tijdperk denk ik dat minder snel omdat het toch lastig is zo, dat gedate op anderhalve meter afstand. Misschien heb ik al die aannames over vreemdgaan en zo tijdens mijn relaties wel in mijn hoofd gehaald, bedenk ik mij nog.
Mooi leermoment in deze crisistijd.

Max komt over het Amstelveld aangefietst en ik veer op. Hij draagt een spijkerbroek met een bomberjasje en sneakers. We geven elkaar een voetje. Dat is het nieuwe begroeten.
Max schuift mijn jas opzij en gaat aan het andere einde zitten en zet zijn zwarte tas naast de bank. Ik ruik zijn aftershave. Een lekker luchtje. Mijn neus is tegenwoordig alerter, dat viel me vorige keer ook al op, zo met dat daten op ruim anderhalve meter afstand.
‘Als we nu mondkapjes opdoen, dan kunnen we dichter bij elkaar gaan zitten. Ik zou je zo graag even aanraken,’ zegt Max. Uit een zijvak van zijn tas vist hij twee profi mondkapjes.
‘Nu heb je er al met je handen aangezeten,’ zeg ik, als hij mij er een toeschuift. We moeten lachen.
‘Mijn handen zijn gedesinfecteerd.’ Max schuift over het bankje en slaat een arm om me heen als we allebei de kapjes hebben opgezet. We zien er niet uit, maar er ontstaat kippenvel, gewoon van die arm om mij heen die mijn lichaam even stevig tegen de zijne drukt.
‘Ik ben blij je te zien.’ We kijken elkaar aan, zwijgen een moment en genieten van de fysieke aanraking.

‘Ik heb een verrassing voor je,’ zegt Max na een tijdje. Hij schuift opzij naar de zwarte tas, ritst hem open en vist er een fles bubbels en twee flutes uit. We proosten en als de stilte het plein omringt en de fles leeg is krijgen we het over sex. Lacherig zien we seks met mondkapjes voor ons. Of seks in huishoudfolie. Maar omdat we denken dat we dat niet zouden overleven, deze plastic wurgseks, komen de serieuzere opties voorbij.  We fantaseren over seks via de telefoon, of nog directer, via Facetime of gewoon live staren naar de ander die zichzelf voorzichtig streelt op anderhalve meter afstand, wat al behoorlijk intiem is. De meest hardcore oplossing is meteen samenwonen en zien waar het schip strandt. Ondertussen wine ik up door ons gesprek.
‘Wat zou je eigenlijk met me doen, Max, beschrijf eens?’
‘Ja, daar moeten we het ook nog even over hebben.’ Hij staart naar de neuzen van zijn gympen.
‘Ja, zeker,’ giechel ik, bewust van de smaak van de bubbels in mijn mond en in mijn aderen. Het lijkt alsof ik zweef.
‘En nou niet meteen weglopen.’ Hij kijkt me aan.
‘Dat beloof ik plechtig…. Ga je mij ten huwelijk vragen?’
‘Ik zou je vastbinden.’
‘Grapje zeker.’
‘Nee. Ik zou heel graag jouw totale overgave willen voelen. Aan mij.’ Max kijkt me aan en als ik blijf zwijgen gaat hij verder. ‘Ik zou je vastbinden aan de muur, gespreide benen en armen, jouw lichaam dat geen enkele controle meer heeft en niets anders kan dan zich overgeven aan mij. Dat vind ik heel opwindend.’
Ik verstom, mijn vijf zintuigen verweken, net als mijn brein. Ineens versta ik geen woord meer van de doms en subs en de zweepjes.
Tien minuten later ben ik ondergedoken op mijn schip.
Voorlopig een totale overgave aan de lock-down.

Lees ook: 23 dingen die je nooit meer tegen een single mag zeggen.

 

Patricia (48)
Bestsellerauteur Patricia Snel leefde zeven jaar lang uit een koffer en reisde de wereld over voor haar boeken en columns. Ze werd bekend met De expat, een van de best verkochte thrillers van 2013. Ze leeft en werkt op haar woonboot Gratia Deo, schrijft columns, is redacteur en doceert aan de Schrijversacademie.

Lees alles van Patricia

 

Deel dit via:

, , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie