Menu

Het cadeau voor oma.

Door: Esmee (42)

“Ik heb iets geknutseld voor oma!” roept jongste enthousiast en laat me vol trots een opgerold A4-tje zien. Er zit al een mooie strik omheen. “Superlief, heel goed dat je daar aan hebt gedacht!” Verrast over dit attente gebaar van haar, bedenk ik me dat onze opvoeding toch redelijk geslaagd lijkt op dit punt. Tevreden pakte dochter de Ipad en gaat voor de duizendste keer die akelige vlogs bekijken van die moeder die taarten bakt met haar dochter. Ik haat dat geluid maar oke, dochter heeft zich van haar beste kant laten zien dus ze mag even kijken. Opzichtig geef ik haar de koptelefoon.

Ondertussen bedenk ik me dat wij nog geen cadeau hebben voor oma, die 70 wordt en dit weekend een feestje geeft. Ik bel vriend, het is tenslotte zijn moeder, en hij oppert om samen met zijn broer een IKEA-bon voor zijn moeder te kopen omdat ze net is verhuisd en dol is op IKEA spulletjes. Of ik dat even regel. Ik bel dus zijn broer. We komen tot de conclusie dat het heel leuk is wanneer de kinderen een soort cadeau knutselen waar we dan het geld in verstoppen. Het idee is inderdaad super leuk, maar je kan wel raden wie die avond zit te knutselen. Niet de kinderen. Ik ben desondanks zeer content over mijn knutselwerk, een soort wandrekje met daaraan allemaal leuke fotootjes van de familie en een klein portemonneetje waar we het geld in stoppen. We doen onze bijdrage erin maar ook die van de broer van vriend, zodat het alvast leuk ingepakt kan worden. Ik zeg tegen vriend dat hij zijn broer moet laten weten dat wij zijn bijdrage ook al in hebben gepakt.

Vol verwachting kijkt ze oma aan en ….

Gewapend met cadeau en jongste met haar opgerolde tekening met strik, komen we te laat, want eerst hockey, op het feestje aan. Oma rolt de tekening uit. Vol verwachting kijkt jongste haar aan. Stilte. De tekening is een uitgeprinte kleurplaat die slechts voor de helft is ingekrast met een grijs potlood. Het is een vaas met twee bloemen en er staat een tekst op gedrukt: ‘Veel beterschap, het komt wel goed’. Verschrikt kijk ik mijn dochter aan. Ze kijkt stralend terug: “Mooi he oma? Ik had niet zoveel tijd maar de juf had deze op haar bureau liggen en ik mocht hem voor jou inpakken. Twee andere kindjes hebben ‘m ingekleurd…”. Oke. Lekker persoonlijk cadeau dus…. Oma is hoe dan ook blij, ook met ons cadeau. Het feestje is leuk, afgezien van de twee kapotte knieën van oudste na een val van de huifkar en een grote bult op de kop van jongste door een tafelpoot die in de weg stond toen ze zeven tellen in de rimboe onder de tafel speelden.

Oeps misverstand …

Die avond, in de auto terug, zegt vriend: “Nu ben ik vergeten mijn broer te vragen om dat geld aan mij te geven wat in mama’s cadeau zit… wil je hem even appen dat hij dat overmaakt?” Zo gezegd, zo gedaan. Drie minuten later ontvang ik een berichtje terug: “Oeps, misverstand. Ik heb mijn moeder zelf al geld in de hand gedrukt toen ik binnenkwam!” Verschrikt lees ik het nog een keer. Onze bijdrage was niet misselijk, we hebben voor twee gezinnen geld in dat kleine portemonneetje gestopt. De rest van de rit vragen we ons af of je het kan maken om aan oma een deel van het geld terug te vragen. Nee, natuurlijk niet. Alleen de gedachte al maakt dat ik steeds in de lach schiet. Vriend is er sjacherijnig van. Als we ’s avonds thuis zijn, stuurt zijn moeder ons allebei een berichtje:

“Dank voor de leuke dag, het was een geslaagd feest. En wat een gulle bijdrage heb ik van jullie viertjes gekregen! Veel te gek!”

Ja. Dat vinden wij nou ook.

Lees ook: De Bonus moeder.

 

Deel dit via:

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie