Menu

Je bent toch niet aan het dáten hè?!

Door: Pien (39)

Zaterdagmiddag, half vijf. De kinderen zijn naar hun vader, mijn vriendinnen bij hun mannen of scharrels en de wijn is alleen voor mij. Een halfjaar na mijn scheiding en nóg zit ik hier alleen aan mijn spiksplinternieuwe tafel. In een oorverdovend stille kamer, met kaarsjes die alleen branden voor mij en meer Franse kaas dan ik in mijn eentje op kan. Best een treurig plaatje, vind ik zelf.

Ik kán natuurlijk een vriendin bellen. De woonkamer voor de honderdste keer restylen of drie seizoenen Netflix-serie weg bingen. Op goed geluk de stad in fietsen – maar daar zit vast geen kip op dit tijdstip.

“Weet je, Pien”, zegt Caro wanneer ik toch de telefoon maar pak, “jij doet gewoon veel te moeilijk. Ga op internet. Installeer Tinder. Neem een scharrel. Is leuk. Kus hè, doei!” Alsof ik zelf geen leuke kerel kan vinden, zeg. In het wild, in plaats van met behulp van een of ander commercieel gebouwd algoritme. Doei yourself.

Ze heeft natuurlijk wel een punt. De enige mannen met wie ik mijn bed een béétje structureel deel, zijn mijn bloedeigen kinderen. Die me nou ook niet bepaald de kans geven om dagelijks de horeca in de binnenstad op stelten te zetten. Wil ik weer eens een beetje spannend van bil in de toekomst, of op z’n minst eens een keertje romantisch uit eten, dan zal ik die kerel toch ergens anders vandaan moeten vissen. Opeens klinkt Tinder helemaal zo gek nog niet. Net als die eindeloze lijst met andere datingprogramma’s die de appstore me hoopvol voorschotelt, eigenlijk.

Foto’s. Ik moet foto’s hebben. Spontaan maar toch een beetje sexy, puur maar zonder teveel deuken en rimpels. In mijn fotogalerij vind ik drie plaatjes zonder bril of belachelijke knot op mijn hoofd. Goed, dat is één. Nu verder. Gooi ik er een filter overheen of niet? Wel een subtiele dan, anders val ik in het echt weer zo tegen. Zal ik liegen over mijn leeftijd? Ik ben nog láng geen veertig, dat scheelt. En moet ik zeggen dat ik kinderen heb? Dan verwachten ze natuurlijk geen stoer wijf (wat ik heus wel ben), maar een uitgezakte (check), desperate (hell, no!) muts. Weet je wat, ik doe het gewoon in elke app een beetje anders, en gooi de belangrijkste datingsites er meteen achteraan. Zonder verkooppraatje, want als ze aan mijn foto’s al niet zien hoe grappig en slim ik ben, zoeken ze het maar uit.

Tot slot log ik nog even snel in als ‘man, op zoek naar een vrouw’, om te kijken wat de concurrentie doet. Ja, zie je. Ik moet echt naar de sportschool. Maar dan écht.

Voldaan duik ik twee uur later in een hoek van de bank en swipe de ene man-met-karper na de andere dit-is-mijn-hond-want-want-zelf-durf-ik-niet-op-de foto naar links. Worstel me door kinderfoto’s (wie plaatst zijn nageslacht nou weer op een datingapp?!) en groepsfoto’s waarop de man in kwestie altijd de stomste blijkt.

Na mijn vierde glas besluit ik dat het zo niks wordt, en like dus toch maar eens een visser – ik ben tenslotte dol op oesters. “Leuke karper”, zeg ik. “Neuken?”, antwoordt hij. Oké, alle begin is moeilijk.

Mijn tweede veeg naar rechts blijkt iets hoffelijker. “Je woont drie kilometer verderop”, begint hij. “Wat doe je vanavond?”

Net wanneer ik mijn telefoon met een diepe zucht in de hoek smijt, bliept ‘ie. “Iemand heeft een Superlike voor jou gebruikt”, jubelt Tinder. Zoon (11) die op dat moment komt binnenrennen (want sportkleding voor morgen vergeten) ziet mijn verschrikte blik en grist de telefoon van de bank voordat ik mijn hand erop kan leggen. “Hallo, je bent toch niet aan het dáten hè?! Ik hoef écht geen stiefvader hoor!” “Tuurlijk niet, schatje”, sus ik. “Ik heb alleen opeens een ongelooflijke trek in oesters.”

Lees ook: Vijftigers met kleuters

 

Deel dit via:

, , ,

One Response to Je bent toch niet aan het dáten hè?!

  1. Miek 9 maart 2017 at 22:34 #

    Geweldig (waar) verhaal….dikke like voor jou x

Geef een reactie