Menu

ZOMERVERHAAL: Samen poffertjes eten?

Wine-up is deze zomer van iedereen! (laatste week)

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag weer een ingezonden verhaal…

Samen poffertjes eten?

Zaterdagochtend. Het zonlicht verlicht de slaapkamer alweer, het betekent dat het al tegen achten moet zijn of later. Ik open één oog, met moeite. Mijn hoofd doet pijn. Maar het is niet de pijn die me ongerust maakt. Het zijn mijn gedachten……… Ik denk aan Mick. Aan de gezellige avond gisteren. We struinden van kroeg naar kroeg met de hele vriendengroep,  we dronken, we lachten, we vertelden elkaar de meest genante maar o zo grappige verhalen. We zijn al jaren vrienden, dus waarom is hij nu zo dominant aanwezig in mijn hoofd deze ochtend? Ik denk terug aan de avond. Wat hadden we een lol toen we samen in een hoekje de vier porties bitterballen zaten op te eten, die voor de hele groep bedoeld waren. Mick is zo leuk. Mick?? Nou zeg, doe niet zo raar. Mick is Mick, al jaren. En ik ben ik, een getrouwde vrouw met twee kinderen, ook al jaren. Tijd om uit bed te stappen.

Kapot schamend
Kom op, stel je niet aan. Hop, eruit, koffie! Ik hoor de kinderen al beneden. Het is weer tijd voor de mama-rol. De kinderen rollen al over elkaar heen in de woonkamer, ik wrijf in mijn ogen vanachter het aanrecht en spreek mezelf toe: ‘Zet even een lekker muziekje aan. Afleiding! Dat is wat je nodig hebt.’
Ik zoek op spotify naar “let’s Marvin Gay and get it on’. Een heerlijk liedje, en die tekst dan! Ik begin wild enthousiast te dansen. “Beter doe je dat niet”, zegt mijn puberzoon van 15. Om er vervolgens nog aan toe te voegen: “kapot schamend dit. Jij snapt wel waarom ik nooit vrienden mee naar huis neem.” Eén tip aan moeders met jonge kinderen: ‘Wacht nog even met het volgen van die cursus ‘Hoe vergroot ik mijn zelfvertrouwen’ , want als je kind rond de 15 is, wordt je zelfvertrouwen genadeloos in de pan gehakt, dan heb je je cursus pas echt nodig.”

Geoliede machine
Peter is al vroeg de deur uit gegaan, naar een tennistoernooi. Ik besluit me aan te gaan kleden,  het huis op te gaan ruimen en boodschappen te gaan halen. Je kent het wel. Zo gaat dat op een zaterdag bij ons. Ja, ja, huize de Wit is een vet geoliede machine.  Ik mocht gisteren op stap, en vandaag mocht meneer de Wit zich onttrekken aan het gezinsleven. We hebben nog net geen draaiboek, maar het loopt gesmeerd!

Iedereen heeft dit wel eens
Na een paar uur ga ik achter de laptop zitten en start een chatgesprek met mijn beste vriendin. ‘Hoi, hoe is het?” “Ja, het was leuk gisterenavond. Ik wil even iets met je delen. Misschien heel stom, hoor. Maar ik heb iemand in mijn hoofd en hij gaat er maar niet uit. Ik snap mezelf gewoon niet. Waarom denk ik opeens de hele ochtend aan hem?” Mijn vriendin stelt me gerust: “Jeeh, An, waar maak jij je druk om? Wat denk jij? Stelletjes die al jaren bij elkaar zijn: zouden die in al die jaren nooit aan een ander gedacht hebben? Natuurlijk wel! Dat heeft iedereen wel eens. No problemo!” Het haalt de spanning even uit mijn lijf. Heel even.

Hoofd versus hart
’s Middags bezoek ik de braderie in de stad met mijn dochter van negen. Het jaarlijkse feest is losgebroken en het is enorm druk. Mijn hoofd blijft me maar zeggen dat ik HEM misschien nog wel zie straks. Of moet ik zeggen: mijn HART. Is dat wat ze bedoelen met het verschil tussen hoofd en hart, ratio en gevoel, verstand en ziel? Ik denk dat ik het verschil opeens dondersgoed begrijp: mijn hart zegt: ik wil hem zien, ik wil hem tegenkomen, NU! Mijn hoofd zegt: Ik ben moeder, ik ben getrouwd, ik ben keurig, ik ben trouw, ik ben onderdeel van de geoliede machine en er is niets met mij aan de hand!

Originaliteitsprijs
En daar is HIJ. Opeens. Terwijl ik de grootste portie poffertjes aan het verorberen ben, die er bestaat. Terwijl ik een suikerbaard heb van hier tot Tokyo. Terwijl mijn hele jas compleet onder de witte poeder zit. Terwijl mijn kind aan mijn jas trekt omdat ze naar huis wil, is hij er.  Ik denk dat ik de originaliteitsprijs prijs win wanneer ik mijn volzin uitbreng: “Heey, jij ook hier?” Meer krijg ik er niet uit, behalve wat suiker en stukjes poffer. Kapotschamend dit!

Hij lacht naar me met de mooiste donkerbruine hertenogen die ik ooit gezien heb ( dat zegt mijn hart, niet mijn hoofd). Er volgt een kort gesprekje. En gelukkig is daar mijn altijd aanwezige ratio, mijn verstand dat mij nooit in de steek laat en dat mij nu zegt: ‘Het is tijd om te gaan. Deze man doet mij niets. Ik ben een beregoede mama, die nu met haar dochter weer verder moet op deze immer gezellige braderie.” Gered! Waar zou ik zonder mijn ratio ??

Een uur later krijg ik een appje:  ‘Zullen we een keer samen poffertjes gaan eten?’

Lees ook: Ode aan de man

Deel dit via:

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie