Menu

ZOMERVERHAAL: Stadsmensen

Wine-up is deze zomer van iedereen! (laatste week)

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag het ingezonden verhaal van Maartje (37).

Stadsmensen

Na een heerlijke week in een hotel aan het Gardameer te hebben doorgebracht was het tijd voor onze volgende bestemming. Op 2 uur rijden zou, volgens de info op de website, een heel mooie agriturismo te vinden zijn. Midden in de natuur, waar ze biologische producten maken, serveren en verkopen. De informatie was geweldig, de foto’s zagen er hemels uit en de beoordelingen waren top. Twee maanden geleden geboekt en nu dus eindelijk op weg.

Smalle, steile weggetjes
Na een uur rijden met de Middellandse Zee op links, verlaten we de snelweg om rechtsaf de bergen in te gaan. “Nog 20 km, maar nog een uur rijden volgens de navigatie.”, hoor ik naast mij mompelen. De weg gaat al snel omhoog en de dorpjes worden steeds kleiner. “Het ligt wel erg afgelegen geloof ik, maar het zal vast heerlijk rustig zijn”, zeg ik maar snel. Ik heb tenslotte deze locatie uitgezocht, dus moet het wel goed zijn.

De weg wordt steeds smaller en kronkeliger. Na twee keer een “ ik voel me een beetje raar”, vanaf de achterbank, de zoveelste smalle haarspeldbocht en een hobbelig grindpad zijn we er. We komen aan bij een mooi huis. De kamer is nog niet klaar, maar als we een stukje de berg oplopen kunnen we wat lunchen en wachten tot we de sleutel krijgen. Goed idee. We lopen omhoog via een smal pad langs moestuintjes en fruitbomen. En een aantal blokhutten en legertenten. “Goh”, zeg ik tegen man, “het lijkt wel of hier nog meer mensen zijn”.

Met 40 andere mensen in de natuur
Eenmaal boven worden we op de veranda van een houten barak gezet. Binnen zitten zo’n 40 mensen van een lunch te genieten. Aan hun kleding te zien zijn ze al een tijdje aanwezig. De kinderen ontdekken al snel een nest jonge katten en er lopen een aantal honden rond. Het ruikt er naar. Een onbestemd gevoel maakt zich van mij meester en aan het gezicht van man zie ik dat hij er niet veel beter aan toe is.

De hamburgers die de kinderen bestellen zijn gelukkig wel lekker en ook ons gerecht is prima. Of we ook wat willen drinken, wijn of zo? Gelukkig, dat klinkt goed, denk ik nog. De groep mensen is inmiddels één voor één iets aan het voordragen wat steeds eindigt met luid applaus en gejoel.

Sekte?
“Wat doen we hier?” vraagt man. “We zitten in de middel of nowhere en ik krijg de kriebels van al die blije mensen. Het lijkt wel een sekte. Ik ga kijken of we bij het volgende hotel eerder kunnen boeken”. De volgende twee uur zijn we vooral bezig met het wachten op de sleutel en het zoeken naar een andere, betaalbare locatie.

De kinderen krijgen het allemaal mee en oudste (9) is het ineens zat. “Jullie zijn dit niet gewend omdat het anders is. Jullie moeten het gewoon een kans geven.” Onder de indruk van zoveel wijsheid bergen man en ik onze telefoons snel op. “Je hebt gelijk jongen”, zegt man. “Het is hier in ieder geval wel lekker rustig”. Met een knipoog naar mij.

Eindelijk is de kamer klaar. Het ziet er heel mooi uit. “Dit maakt een hoop goed”, zegt man. We blijven. Na een wandeling in de omgeving hoor ik jongste (7) zeggen “Er zit iets op mijn arm, maar het gaat er niet af. “Hij heeft een teek!” zie ik al snel. Meteen kleed ik beide kinderen uit en zitten we elkaar als een stel apen te vlooien.

Terugtrekken op de kamer
We zijn het er over eens dat we niet boven gaan dineren. Ons avondeten bestaat daarom uit droge crackers, koekjes en een tros druiven. Morgen maar eens een supermarkt zoeken. De eerste nacht wordt oudste ziek van de hamburger en spuugt de slaapkamer onder. “Met een misselijk kind kan je hier niet weg”, zeg ik nog, denkend aan de bergrit. De volgende ochtend loop ik met jongste naar boven voor het ontbijt, want dat is inbegrepen. Onze nieuwe vrienden zijn er ook weer. In dezelfde kleding, met hun eigen mokken. Ik pak snel wat cake, brood en koffie. Snel weer naar beneden.

Eindelijk…
Na drie nachten is oudste opgeknapt. Drie nachten. Maar dan rijden we voor de laatste keer berg de berg af. Het onbestemde gevoel in m’n buik wordt met de minuut minder. Op naar Monaco: met veel verkeer, te dure terrasjes, een groot hotel met schone mensen. Ik hou ervan.

Lees ook: Gek word ik van die vrouwen.

Deel dit via:

, , , ,

No comments yet.

Geef een reactie