Menu

ZOMERVERHAAL: Verveel

Wine-up is deze zomer van iedereen! (laatste week)

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag het ingezonden verhaal van Lisette.

Verveel

Jullie denken toch zeker niet dat ik weer de auto uit ga? Ik heb al zoveel bergen gezien.

Vorig jaar maakten we een reis van drie weken door Amerika en onze zoon had er duidelijk schoon genoeg van. We hadden de trip namelijk iets te strak gepland en probeerden de kinderen op de Grand Canyon uit de auto te praten. Het waren enorme afstanden die we moesten afleggen en de huurauto werd ons tweede huis. Onder het mom van nu we er toch zijn, wilden we zoveel mogelijk zien en doen in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Dochter bezweek uiteindelijk voor onze argumenten, maar zoon gaf geen sjoege.

We namen een extra rustdag en juist op deze dag brak het Pokémon-Go virus los. Zoon leefde weer wat op en ging later zelfs enthousiast op zoek naar dit gele beestje en consorten. Via WhatsApp had hij contact met een vriendje van school. Weet je dat hij gewoon in een huisje met een zwembad in Frankrijk zit? Hij heeft echt geluk, zei zoon jaloers, terwijl wij op dat moment uitkeken over de rode bergen van Arizona. Met een beetje fantasie konden er elk moment uit het landschap cowboys en indianen tevoorschijn komen.

De uitstapjes waren dus uitermate vermoeiend volgens onze puberzoon, maar over de Amerikaanse restaurants was hij goed te spreken. Zijn glas was nog niet leeg en de frisdrank werd alweer ongevraagd bijgevuld. De porties waren erg ruim zelfs voor een jongen in de groei, dus werd de doggybag vaak aan de eerste de beste zwerver of zielig kijkende hond geschonken.

Onze dochter voelt zich overal thuis, een echte cosmopolitan. Met veel plezier gaat ze ook dit jaar met ons mee op vakantie. Inderdaad, naar een huisje in Frankrijk met zwembad.

We overnachten halverwege de reis een nacht in een weghotel, waar we aan het eind van de middag arriveren. Nadat de deuren van het hotel open gaan staan we met z’n vieren in een piepklein halletje. Deze deuren sluiten zich direct weer achter ons en ik weet te vertellen dat dit heel normaal is in bijvoorbeeld verpleegtehuizen. We voelen ons behoorlijk opgesloten en mijn man begint al op alle knoppen te drukken. Uiteindelijk wordt er gereageerd op mijn paniekerige kloppen op gesloten glazen deur. Een geïrriteerde Fransman opent uiteindelijk de tweede deur en bij hoge uitzondering mogen we naar binnen.

We zijn een half uur te vroeg, want het hotel gaat pas om vijf uur open. We krijgen een uitgebreide uitleg over deze net iets luxere uitvoering van een Formule 1 hotel. Het is geen warm welkom, maar volgens de man krijg je niet zomaar een 8,5 als cijfer. Tot drie keer toe pakt hij het bordje met de score en houdt het voor zijn chagrijnige hoofd. Het is een veilig hotel stelt hij ons gerust, want zelfs de gendarmerie logeert hier regelmatig.

Terwijl we doen of we goed luisteren, horen we de kinderen achter ons op dezelfde toon als de Fransman opscheppen. Ze pochen er voor de grap met z’n tweetjes flink op los. Omdat ik altijd bang ben dat iemand je toch opeens verstaat, hou ik mijn gezicht in de plooi. Om mijn zinnen wat te verzetten ga ik beroepsgedeformeerd als ik ben het aantal gaatjes in zijn voortanden tellen. De man legt intussen uitgebreid uit hoe de Wi-Fi werkt terwijl onze dochter al via internet belt met haar vriendin Oeganda.

Een dag later hoeven we nog maar een klein stukje naar de eindbestemming als we een pittoresk dorpje passeren. Voor we het weten zitten we aan een uitgebreide vier gangen lunch. Dochter die Frans in het haar vakkenpakket heeft voert het woord. Vloeiend doet ze de bestelling en de gastvrouw richt zich nu volkomen op onze dochter, terwijl wij dommig naar ons bord staren.

Zodra de wijn op is wordt de karaf direct door de vriendelijke dame aangevuld. Volgens onze dochter die steeds rapper Frans gaat spreken, blijkt het een all-in menu te zijn, inclusief onbeperkt water, brood en wijn. Even wanen we ons weer in Amerika en we stellen direct onze mening bij wat betreft de Fransen en gastvrijheid.

De eerste vakantiedag willen we een vooral relaxen, dus we plannen alleen een uitje naar een grote supermarkt aan het einde van de middag. Als we weer terug zijn en heerlijk aan het zwembad zitten pakken we ons eerste boek uit de enorme tas met lectuur die we hebben meegenomen. We blijven twee weken op deze heerlijke plek, dus we installeren ons op de ligstoelen. Veel fijner wordt het niet, zeggen mijn man en ik tegen elkaar als we met een glas wijn in de hand over de zonnebloemvelden kijken. Dan hoor ik zoonlief weer piepen: Mahamm, gaan we morgen iets leuks doen? Ik verveel me een beetje.

Lees ook: Mama moet even slapen …

Deel dit via:

, , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie