Menu

‘Weet je wel hoeveel ik jou bespaar?!’

Door: Pien (42)

Elk appje dat begint met ‘Heee mam…’ betekent weinig goeds, weet Pien. Maar sinds haar zelfkritische zomervakantie zonder kinderen, weet ze exáct hoe ze daarmee om dient te gaan.

Een broeierige nacht in Oost-Europa, krekels op de achtergrond. Man schenkt nog een glas wijn in, de anti-muggenlamp knettert op de achtergrond. Ik zak achterover in de eettafelstoel op onze veranda, en neem een slok. “Gód wat een rust”, verzucht Man. Ik grom instemmend.

“Ik zit ook nog te dicht op ze, hè”, zeg ik na een minuut stilte waarin we blijkbaar aan hetzelfde dachten. “Op de kinderen, bedoel ik.”

“Je kunt best goed loslaten”, probeert Man constructief, maar met nadrukkelijke komma. “Je biedt ze alleen altijd een vangnet – praktisch én financieel. Zelfs al heb je al tien keer afgesproken dat ze sommige dingen nu echt zelf moeten regelen.”

Hij heeft gelijk, weet ik. Hallo, ze zijn 14 en 11. Middelbare scholieren. En ik vertel ze zelfs nog wanneer ze hun tanden moeten poetsen en dat ze écht niet elke dag langs de fastfoodketen kunnen. “Vanaf nu doe ik het echt anders”, prevel ik – met mijn gedachten half bij het onderwerp, half bij de heldere sterrenhemel, ver weg van die realiteit.

‘Kun je even overmaken?’

Eerste schooldag. Nog vóór negenen ’s ochtends bliept mijn telefoon.

Zoon (14): “Heee mam…”

‘Zelfredzaamheid, Pien’, spreekt het stemmetje in mijn achterhoofd. ‘Einde aan het eeuwige vangnet. Ze moeten leren dat ze dingen ook zonder mamma kunnen.’ Dus ik zwijg.

“Nou”, vervolgt hij, “vanochtend is dus mijn hele achterband van mijn fiets gevallen. Ik weet ook niet wrm maar ik reed gewoon en toen viel ‘ie er dus opeens af en ik ben gestopt bij de fietsenmaker en tis iets van 54 euro dus sorryyyyyyy.”

Even nadenken. Nieuwe fiets, eerste schooldag; béétje raar verhaal, dit. “Huh?!”, typ ik dus maar.

“Ja, I know, right??”, antwoordt zoon. “Oja, en ik kan hem vanmiddag ophalen en ik was dus bij een vriendin achterop gegaan maar nu heb ik zeg maar geen geld om het voor te schieten dus kun je even overmaken?”

Elf euro honger

Ik prijs mijn zoon stilletjes om zijn zelfredzaamheid. Heb ik toch maar mooi voor elkaar gebokst met mijn opvoeding, denk ik, en geef mezelf een schouderklopje. Wacht even, bedenk ik dan: geen geld?! “Ik heb twee dagen geleden je zakgeld voor de hele maand overgemaakt”, app ik. “En je had nog heel veel verjaardagsgeld!”

“Nou ja, mijn vrienden en ik wilden gisteren Mac, en toen hadden we daarna nog honger, dus gingen we ook nog even naar de Appie.”

Vliegensvlug check ik zijn rekening, gekoppeld aan mijn internetbankieren. “EVEN?”, typ ik in capslock. “Nog honger? Je hebt voor elf euro aan snoep gekocht! Dat is driekwart van je maandelijkse zakgeld!”

“Ja srry mam, kwist ook niet dat je kwaad werd ofz.”

Rendabele pizza

Wanneer zoon thuiskomt, heeft hij duidelijk nagedacht. “Weet je, mam: ál mijn klasgenoten hebben dus een elektrische fiets. Kun je nagaan wat ik jou bespaar, met mijn normale fiets met hooguit een nieuwe achterband. En weet je wat anders het OV kost?”

“Als jij zo handig ben met geld, bedenk jij dan maar alvast een economisch avondmaal”, foeter ik, “ik werk vandaag tot laat.”

Klokslag zeven uur gaat de deurbel. Pizza.

“Noem je dit verantwoord?”, schamper ik.

“Het is gorgonzola, mam, je lievelings”, pareert zoon. “Bovendien: ik heb eens nagedacht. Nu ik geen elektrische fiets rijd, en over een jaar geen scooter hoef, heb ik niet alleen die achterband, maar praktisch mijn hele rijbewijs uitgespaard. Dat maakt een paar avonden pizza absoluut rendabel. En over dat zakgeld dat al op is: ik heb eens gekeken op internet, en dat mag al een paar maanden wel drie euro per maand omhoog. Basically heb ik nu dus ook onze pizza betaald.”

Disneyland

“Ik honoreer het wanneer je een voldoende staat voor economie”, knipoog ik.

“Heee mam, daarover gesproken…”, probeert zoon.

“Wat het ook is: vergeet het maar”, brom ik.

“Nee niks”, vervolgt hij, “ik dacht alleen: nu we zo goedkoop leven, kunnen we komende vakantie misschien ook wel naar Orlando. Ik bedoel: nu ik zo economisch denk, kan ik die hele studie later ook wel overslaan. Scheelt weer bakken op de kosten van, zeg, mijn studentenkamer. Wil je dan nu een wijntje? Je kunt wel wat ontspanning gebruiken, en dát kan er nu wel vanaf, toch?”

Zelfredzaamheid, je moet er iets voor over hebben, denk ik, en antwoord: “Vooruit, doe me er dan maar eentje.”

Lees ook: Een actieve outdoor-moeder, dát ben ik!

 

Deel dit via:

, , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie