Menu

ZOMERVERHAAL: Banaan

Wine-up is deze zomer van iedereen!

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag het verhaal van Linda (51).

Voorpret
De vakantiestemming zit er al lekker in. Genietend van de voorpret komen ook alle vakantieherinneringen aan bod. De kids kijken steevast naar mij. “Oh ja, mam, weet je nog, die keer dat jij……” Meestal volgt dan een zeer gênant verhaal. Zoals die keer dat we op een idyllisch strandje zaten met elkaar. In de verte zien we een speedboot met daarachter een gele banaan en allemaal lachende mensen. Ik krijg een grote grijns op mijn gezicht en denk terug aan mijn vakanties als twintiger in Griekenland. De speedboot, de knappe kapitein, de gele banaan en de schuine opmerkingen van mijn reisgezelschap hierover…. Dat waren nog eens tijden. Onze net-niet-meer-kleuters-maar-zeker-nog-geen-pubers lijkt het maar niks en ik voel de noodzaak om mijn jeugd(ige) herinneringen te verdedigen. “Dit is pas echt leuk, jongens, écht waar. Zullen we een tochtje maken?”, hoorde ik mezelf zeggen. Manlief kijkt me vol verwondering aan. “Dit meen je toch niet serieus? Je lijkt wel gek.” Ja, echt wel.

Geen Griekse God
De kapitein lijkt in de verste verte niet op de Griekse God van jaren geleden, maar hé….. eerlijk is eerlijk, bij mij heeft de tijd ook niet stilgestaan. Met de jaren zijn er ook de (volstrekt on) nodige kilo’s bijgekomen en wat ooit de potloodtest grandioos doorstond…… klemt nu zonder probleem een complete etui muurvast. Ons ‘banana-ride’ gezelschap bestaat uit een jong stelletje, een vrijgezel, de kids en mijzelf. De zwaarste moet achterop en ineens word ik naar voren geroepen. Wat? Ik? De zwaarste? Het inschattingsvermogen van de kapitein is duidelijk niks en vrienden gaan we dan ook niet worden. Schoorvoetend ga ik me melden om mijn zwemvest te halen en ik word ingeregen alsof ik Keizerin Sissie herself ben. Niet echt comfortabel en ik kan amper ademhalen. Na mijn plekje achterop de banaan ingenomen te hebben, zie ik mijn Engeltjes voorop plaatsnemen. De kapitein geeft gas, we varen weg en …….. dochterlief zet het op een schreeuwen. Whahhhh. Niet bepaald een lolletjes brul, maar een angstkreet van jewelste. De kapitein draait de gashandel dicht en laat ons langszij dobberen. Met een behendige zwaai tilt hij mijn Engel op en zet haar in de boot. De jongste klautert op haar plek voorop en daar gaan we weer. Met de wind in mijn haren en de zon op mijn gezicht geniet ik van ons tochtje richting het diepere gedeelte. Ik zie onze dochter zich heerlijk settelen in de speedboot en moet stiekem lachen. Okay een foeilelijke kapitein, maar wel lekker in een speedboot liggen chillen, terwijl je moeder en broertje zich manmoedig proberen vast te houden. You go girl.

Nummer twee vliegt uit de bocht
Zodra we in het diepere gedeelte aankomen trekt de kapitein de gashandel pas echt los. Wow…. Het betere gooi -en smijtwerk. Ai, ik zie mijn jongste een duikvlucht maken en meters van de boot neerkomen. Hij kan er nog wel om lachen, maar als de boot doorvaart (het duurt even voor de snelheid eruit is) zet hij het ook op een brullen. De kapitein probeert hem te overtuigen om terug op de banaan te gaan, maar geen haar op zijn hoofd die hier aan denkt. Kind 2 nestelt zich prinsheerlijk in de speedboot.

Opnieuw indelen
De banaan moet nu volledig opnieuw ingedeeld worden en de kapitein zijn geduld is helemaal op. Mijn reisgezelschap heeft zich nog niet verdeeld over de banaan, terwijl ik de achterhoede verdedig, of de kapitein geeft een dot gas. Dit zag ik niet aankomen en ik kletter met een enorme klap achterover, maak een onderwater koprol en kom proestend boven. De kapitein gelooft zijn ogen niet en de kids zetten een schreeuw op van jewelste: mammaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Tergend  langzaam vaart hij terug naar waar ik al watertrappelend in het water lig. Ik zie afgrijzen op zijn gezicht en als ik naar beneden kijk zie ik dat mijn badpak op plaatsen zit waar het zich niet hoort te bevinden en dat waar het wel hoort te zitten,…… het niet meer  te vinden is. Onderwater probeer ik de boel te fatsoeneren maar het zwemvest maakt dit onmogelijk. De kapitein gebaart dat ik weer op de banaan moet klimmen, maar hoe ik het ook probeer, het lukt me niet. De vrijgezel probeert me er op te hijsen maar ook dit lukt niet. Ondertussen probeer ik ook nog de nodige lichaamsdelen enigszins te bedekken. Dan maar in de boot, bij de kids. De kapitein trekt zowat mijn arm uit mijn romp maar nee. Het lukt me ook niet om in de boot te komen.

Walvis
“We have to go back, hold on”, snauwt de kapitein me toe. Hij draait zich om en geeft gas. Als een gestrande walvis bungel ik aan de zijkant van de boot. De gele banaan hobbelt  braaf achter ons aan. Alleen maar zure gezichten op de banaan. Maar de kids en mijn lief op het strand, hebben de dag van hun leven.

Lees ook: Waarom Franse kinderen in restaurants welkom zijn en de mijne niet.

Deel dit via:

, , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie