Menu

ZOMERVERHAAL: Er zijn nog 23 wachtende pizza’s voor u

Wine-up is deze zomer van iedereen!

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag een verhaal van Stefanie Hollanders-van Oostrum.

Er zijn nog 23 wachtende pizza’s voor u

“Zeer geliefd bij Nederlanders”. Van zo’n opmerking gaan bij mij accuut alle alarmbellen af. Streep erdoor. Geen optie.
Ain’t gonna happen. Als ik iets slecht trek op vakantie, dan zijn het andere mensen en in het bijzonder Nederlanders. Ik ben op vakántie, dan wil ik niet horen hoe “guhsellugg” het hier is. Hashtag rolleyes. Ik wil ook vooral niet horen “ow, leuk, ook Nederlanders”. Als ik andere Nederlanders wilde tegenkomen, ging ik wel naar Texel of Zeeland.

Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!

We zijn onderweg naar Toscane in Italië en overnachten de eerste nacht in een hotel aan de snelweg Como-Milano. Qua ligging perfect. Kamer ziet er ook – voor één nacht – goed uit. Geen hoogstandje, maar nogmaals, voor één nacht overleef ik dat wel. Om half acht gaat het restaurant open en we hoeven absoluut niet te reserveren, wordt ons bij inchecken verteld. Als we echter aankomen, mogen we van geluk spreken dat we nog een tafel krijgen. Ik constateer dat de Dutchies all over the place zijn en word niet blij. Voor me, achter me, naast me hoor ik alleen maar Nederlands. Nederlanders zijn namelijk over het algemeen lichtelijk luidruchtig, zo van “Joe, hier zijn we! Hoi!” De varianten die ik altijd tegenkom in ieder geval.

Ik denk serieus dat ik nog liever een uur smalle weggetjes binnendoor had gereden om in het centrum van Lecco écht Italiaans te eten en af te sluiten met een ijsje aan het meer, dan dit. De serveerster brengt ons “later” een menukaart, want de Italiaanse en Engelse zijn even tijdelijk op (lees: in gebruik bij de Olandesi). Nou, ik neem wel genoegen met een Duitse, want we hebben mega honger. En daarbij had ik op de kamer de menukaart al bekeken, dus ik weet al wat ik wil.

Enfin, negentig minuten later …

We houden het eenvoudig; een carpaccio en een pizza, zijn we snel klaar en kunnen we op tijd naar bed want we hebben morgen nog een lange reisdag voor de boeg. Maar al die Nederlanders dachten blijkbaar hetzelfde want ondertussen zijn we negentig minuten verder, heb ik mijn rosé op mijn lege maag erin hangen en worden de gezellige Brabo’s aan de tafel achter ons steeds lawaaieriger.

Negentig minutes, still counting and still no pizza. I think I just rolled my eyes so hard I saw my brain. You just got yourself a bad review. And no tip.

The morning after…

Ondanks het fiasco van gisteravond – we kregen onze pizza uiteindelijk na bijna twee uur, nadat we vroegen waar die bleef en we als bits antwoord kregen “it’s busy, everybody wants pizza” – had ik nog lichte hoop voor het ontbijt vanochtend. De beoordelingen op booking.com lieten namelijk niks te wensen over. Alleen maar tienen; perfect ontbijt, ruime keus en regelmatig aangevuld. I love a great breakfast buffet…. Maar ik vraag me inmiddels af wat deze mensen thuis eten als ontbijt. Droog brood? Misschien zelfs karton?! Want veel meer keus was er niet. Broodjes waarmee je iemand het licht uit zijn ogen slaat en brood dat je wel móét roosteren om het nog enigszins eetbaar te maken. Wat door moest voor chocladepasta lijkt meer op de saus die je over een Dame Blanche giet en de aardbeienjam ziet eruit en smaakt als stroop. Als klap op de vuurpijl staat er een Douwe Egberts automaat met vriesdroogkoffie en melkpoeder. For crying out loud!!!!! Waar zaten we ook alweer? Een viersterrenhotel in Italie toch…??!

De Dutchies om me heen hoor ik praten “….als we straks op de camping zijn…”
Okay. I rest my case. Dat verklaart waarschijnlijk al die tienen.

Meedoen?

Heb jij ook een zomerverhaal dat een podium verdient op Wine-up? Stuur het ons! Lees hier hoe je mee kunt doen.

Deel dit via:

, ,

No comments yet.

Geef een reactie