Menu

ZOMERVERHAAL: Ode aan de man (want die piekert lekker niet)

Wine-up is deze zomer van iedereen! (laatste week!)

Vakantie, met veel wijn en pubers die de hele dag in je buurt hangen, is over het algemeen een grote inspiratiebron voor mooie, grappige en herkenbare verhalen. Wij vroegen onze lezers hun verhalen in te sturen. Vandaag een verhaal van Janneke de Jong (33).

 

Ode aan de man (want die piekert lekker niet)

Daar staat hij, met zijn lange haar. Broek omgeslagen en tot zijn enkels in de brandig. Hij roept bij ieder ieniemienie golfje ‘wooow! Een vet hoge! Springen!’ Dan springt hij vol overgave over de golf alsof het een mega grote killer-wave is. Aan zijn hand een klein blond jongetje dat precies hetzelfde doet. Als ze beiden de golf hebben ‘getrotseerd’ juichen ze trots ‘jaaaaaaa’ en bulderen van de lach.
‘Waaa, komt er weer één!’. Het tafereel herhaalt zich. Minimaal zo’n 200 keer die middag.

Ik kijk er naar. Dit olijke duo betreft mijn man en zoon. Of nou ja ‘mijn’. Ze zijn vooral van zichzelf natuurlijk, maar we gaan al even met elkaar door het leven.
Nog niet zo lang geleden werkte deze man nog als überstoere buitensport guide in de Pyreneeën. Hij loodste angstige huismoeders en duffe kantoorvaders met hun pukkelige pubers aan een touw langs een berg naar beneden of door de woeste witte golven van een rivier. Van die moeders die ‘s ochtends nog tegen hun man zeiden: ‘nou Herman ik weet niet of ik dat wel moet doen met mijn migraine-nek.’, maar die bij de aanblik van deze bronstige guide toch maar hun inner- Jane naar boven riepen en de berg op gingen. Het type moeder dat ik nooit zou gaan worden overigens, want ik ben (of course) veel stoerder… De vaders en pubers natuurlijk jaloers op de spierballen en survival-skills van manlief. Hij had aanzien en was helemaal in zijn element. Geen berg te hoog, geen rivier te wild voor deze wild- guy.

En nu staat hij hier, met dat kleine jochie, mini golfjes te bespringen. De stoere guide heeft plaatsgemaakt voor een lieve vader die zijn zoon het gevoel geeft dat ze ‘on top of de world’ zijn door over kleine golfjes te springen. Zijn bergavonturen heeft hij ingeruild voor meer tijd met ons.
En hij kan dit goed. Het maakt hem ook echt geen klap uit dat dit ogenschijnlijk minder cool is. Sterker nog hij: is er totaal niet mee bezig. Hij is vooral mega trots omdat hij vader is van dat jochie met dat guitige snuitje.

Help! Ik ben een mutserige, overbezorgde, onaantrekkelijke huismoeder.

Dan ik. Die ochtend hees ik mezelf in mijn bikini, om vervolgens de stukken bonus-ik (postnatale vetrolletjes) uitgebreid te bekritiseren en te bedenken dat ik als niet-moeder toch wel en heel stuk slanker, knapper en stoerder was. Festivals, concerten, katers, bergbeklimmen; ik was ervan. Ik voelde me tof en stoer.
En nu snij ik stukken meloen, smeer boterhammen met pindakaas en ga met fietstassen vol emmers en schepjes naar het strand. En dat alles op een tijdstip waarvan ik vroeger niet eens wist dat het bestond. Alle ‘awesomeness’ is echt uit me verdwenen. Als ik niet oppas, koop ik straks ook nog een bakfiets en Crocs. Deze gedachtengang kán mijn dag gaan beheersen: ik schroom het strand op te gaan want ik lijk te dik in mijn bikini. We moeten wel een beetje op tijd huis zijn ivm het eten. Ik ben bezorgd of ik zoonlief wel genoeg heb ingesmeerd, te drinken heb gegeven en of ie niet verzuipt zonder zwemdiploma…..
OMG, zie je wel! De ultieme bevestiging dat ik een nu toch echt een mutserige, suffe, overbezorgde, onaantrekkelijke huismoeder geworden ben!

Maar thank-god het gebeurt niet. Want ik wandel door het leven met die man daar in de golfjes. Ik besef me, door hem, wat voor een onwijze sukkel ik ben door me hier mee bezig te houden. Alsof hij door niks te zeggen, tegen me zegt: ‘Hé hallo daar, lekker belangrijk allemaal!’.
Maar gelukkig, dat wat hij kan, dat kan ik ook. Ik kan de onzinnige gedachtenstroom ook gewoon nu bij het grof vuil zetten en het loslaten. Daa-haaag! Ik heb bovendien echt wel iets veel beters te doen met mijn tijd. Namelijk op het strand zitten. Hele lekkere stukjes meloen eten. Kleine slokjes witte wijn nippen uit een plastic campingbekertje. De tijd vergeten. Kijken naar die die twee daar in de zee. Kusjes geven in nekjes die proeven naar zout en zonnebrand. Me laten overspoelen door een gelukzalig gevoel. Yes! Ik ben druk om de misschien wel de minst coole maar de grootste gelukkeling op dit strand te zijn!

Lees ook: Vind je me niet te dik in deze broek?

Deel dit via:

, ,

No comments yet.

Geef een reactie